Verstappen jaagt op tijden uit het verleden – waarom oude baanrecords zelden sneuvelen

De snelste ronde ooit op Monza? Die komt nog altijd uit 2004. En ook op Spa-Francorchamps staat een recordtijd van jaren geleden, ondanks alle technologische vooruitgang. Hoe kan dat?

Waarom blijven oude Formule 1 baanrecords zo lang staan? Het heeft alles te maken met veranderde circuitlay-outs, strengere veiligheidseisen en beperktere technische vrijheid. Moderne Formule 1-auto’s zijn misschien geavanceerder, maar niet altijd sneller over één ronde dan hun lichtere, snellere voorgangers.

Veel circuits zijn aangepast voor de veiligheid. Denk aan extra chicanes, tragere bochten of bredere uitloopzones. Het doel is duidelijk: coureurs beschermen. Maar die ingrepen maken de rondes langer of technischer, wat snelheid kost.

Een klassiek voorbeeld is Hockenheim. Vroeger was het een razendsnel circuit met lange rechte stukken door het bos. Tegenwoordig is het korter en bochtiger. Hierdoor zijn rondetijden niet meer vergelijkbaar met die van toen – hoe snel de auto’s ook zijn geworden.

We hebben snelheid opgeofferd voor veiligheid, en dat is logisch. Maar het maakt het lastig om records te breken, aldus een engineer van een topteam.

Technische beperkingen houden snelle tijden tegen

Waar teams vroeger vrij spel hadden met motoren, brandstof en aerodynamica, liggen er nu veel meer beperkingen. De FIA heeft regels ingesteld voor motorvermogen, brandstofverbruik, emissies en bandengebruik.

Vroeger mochten teams in kwalificatie een aparte motorstand gebruiken – puur gericht op één snelle ronde. Nu zijn er vaste motoronderdelen en beperkte vermogensstanden, wat snelle tijden tempert.

Ook het aantal bandensets per weekend is gelimiteerd. Coureurs hebben niet altijd de beschikking over verse, ultrazachte banden, wat nodig is om records te breken.

Banden uit het verleden, zoals die van de vroege jaren 2000, waren gemaakt voor één ding: grip. Ze mochten sneller slijten, zolang ze tijdens die ene kwalificatieronde maar maximaal presteerden.

Tegenwoordig moeten banden langer meegaan, verschillende fases van de race aankunnen en ook nog bestand zijn tegen hogere gewichten van de auto’s. Het resultaat? Minder piekgrip.

Bovendien is het bandenbeheer onderdeel van de strategie geworden, wat inhoudt dat coureurs niet altijd ‘alles geven’ tijdens kwalificaties zoals vroeger.

Vroeger reden auto’s in kwalificatie met minimale brandstof. Elke liter minder betekende minder gewicht, en dus meer snelheid. Tegenwoordig is er weliswaar nog steeds sprake van low-fuel-runs, maar de auto’s zijn zwaarder door hybride systemen en extra veiligheidsmaatregelen.

Daarnaast is de samenstelling van brandstoffen veranderd. Moderne Formule 1-brandstof moet milieuvriendelijk zijn, met biocomponenten. Dat beïnvloedt prestaties. Oudere brandstoffen leverden soms net dat beetje extra power – al was dat minder duurzaam.

Omstandigheden en timing maken of breken een record

Een baanrecord wordt meestal gezet in perfecte omstandigheden: droog asfalt, weinig wind, nieuwe banden, optimale temperatuur. Eén tiende verschil in temperatuur of een windvlaag op het rechte stuk kan het verschil maken.

In het verleden waren kwalificatieformats vaak anders. In de jaren ‘90 en vroege 2000’s hadden coureurs vaak één enkele outlap om alles te geven, zonder verkeer. Nu is het kwalificatiesysteem (met Q1, Q2 en Q3) veel complexer, met verkeer, timingstrategieën en bandenspreiding.