Met het F1-seizoen 2026 in zicht spreekt de McLaren-coureur openlijk over wat hij nog mist, welke eigenschappen hij bewondert bij Max Verstappen en waarom zijn jacht op perfectie pas net is begonnen.
De Brit kroonde zich in Abu Dhabi tot wereldkampioen na een zenuwslopend slot van 2025, maar benadrukt dat die doorbraak zijn mentaliteit niet heeft veranderd. Integendeel, het kampioenschap heeft vooral duidelijk gemaakt hoeveel er nog te winnen valt.
Lando Norris pakte zijn eerste wereldtitel in een rechtstreeks duel met teamgenoot Oscar Piastri en een sterk teruggekeerde Max Verstappen. De beslissing viel in de seizoensfinale in Abu Dhabi, waar Norris met een beheerste derde plaats genoeg had om de titel met twee punten veilig te stellen.
De weg naar dat moment was allesbehalve rechtlijnig. Na een moeizame fase halverwege het seizoen keek Norris tegen een achterstand van 34 punten aan op Piastri. In het laatste derde deel van het jaar draaide hij dat volledig om met constante resultaten en foutloze races.
Zijn optreden tegen de achtergrond van Verstappens agressieve comeback bleek doorslaggevend. Waar anderen kraakten onder druk, bleef Norris kalm.
Dat leverde hem een plek op in een exclusieve club van slechts 35 wereldkampioenen in 75 jaar Formule 1. Toch zegt de titel volgens Norris weinig over zijn ambities voor 2026.
“Eerlijk gezegd niet. Ik voel me niet anders richting dit seizoen. Ik wil nog steeds gewoon winnen.”
Hij gaf aan dat het kampioenschap hem vooral een ankerpunt heeft gegeven. Als het ooit nog eens misgaat, weet hij wat hij heeft bereikt. Maar dat gevoel heeft zijn drang om opnieuw te winnen niet verminderd.
Een andere mentaliteit dan Verstappen
Hoewel Norris wereldkampioen is, werd Verstappen na afloop van 2025 door teambazen en coureurs alsnog uitgeroepen tot beste coureur van het seizoen. Dat oordeel, informeel maar veelzeggend, onderstreept het verschil in stijl tussen de twee.
Norris erkent dat zijn aanpak minder hard en minder confronterend is dan die van Verstappen. Waar de Nederlander bekendstaat om zijn compromisloze manier van racen, is Norris vaker zelfkritisch en reflecterend.
“Het is vrij duidelijk dat ik een andere mentaliteit en een andere aanpak heb dan Max. Of dat goed of slecht is, dat mag je zelf bepalen.”
Hij benadrukt dat die verschillen geen zwakte hoeven te zijn. Tegelijk zegt hij openlijk dat hij bepaalde eigenschappen van Verstappen bewondert en die graag deels zou toevoegen aan zijn eigen repertoire.
“Er zijn veel dingen die ik aan Max bewonder en waarvan ik zou willen dat ik er af en toe iets meer van had. Ik probeer altijd mezelf te verbeteren. Ik weet dat er nog gebieden zijn waar ik niet op het niveau zit dat ik nodig heb.”
Volgens Norris is zijn huidige basisniveau hoog, maar onvoldoende om structureel de beste te blijven. In gevechten met de absolute top is bijna perfectie vereist. Een belangrijk onderdeel van Norris’ ontwikkeling in 2025 speelde zich buiten de auto af.
Hij bevestigde dat hij samenwerkte met een sportpsycholoog om zijn mentale weerbaarheid te vergroten. Die stap hielp hem beter omgaan met zowel hoogtepunten als tegenslagen. Norris spreekt over een duidelijkere mentale staat en een beter evenwicht gedurende het seizoen.
“Ik ben zeker beter geworden in veel dingen vorig jaar. Mentale voorbereiding, omgaan met goede en slechte momenten, en alles daartussenin.”
Toch blijft hij vasthouden aan een persoonlijke aanpak. Hij wil leren van anderen, maar niet klakkeloos kopiëren.
“Ik moet mijn eigen weg vinden en begrijpen wat mij motiveert. Een groot deel van mijn motivatie komt niet alleen van winnen of een trofee vasthouden, maar van het samen vieren met het team.”
Die teamgerichte drijfveer ziet hij als een kernonderdeel van zijn identiteit als coureur, ook nu hij wereldkampioen is. In de winter zag Norris zijn auto voor het eerst met het startnummer één, eerst tijdens de test in Abu Dhabi en later bij de shakedown in Barcelona.
Het beeld bracht zichtbaar emoties los. Hij beschreef het moment als een hernieuwde confrontatie met alles wat hij had bereikt. Het nummer op de auto, zijn helm en zijn pak werkte als een geheugensteun.
“Als je het voor het eerst op de auto ziet, op je helm en je pak, dan brengt dat alles weer terug. Dat maakt het echt. Dus ja, ik moest glimlachen.”
Toch had hij weinig tijd om te blijven hangen in dat gevoel. Na iets meer dan een maand moest hij alweer terug aan het werk bij McLaren.
Korte winter, bewuste afstand
Norris probeerde in de winter bewust afstand te nemen van de Formule 1. Hij bracht tijd door met vrienden, reisde naar Finland en begon eerder dan ooit aan zijn fysieke voorbereiding.
“Het was kort. Voor je het weet is het nieuwjaar. Tot die tijd heb ik veel tijd met vrienden doorgebracht en geprobeerd los te koppelen.”
Hij gaf toe dat hij graag wat meer tijd had gehad om alles te laten bezinken, maar merkte ook dat hij snel vooruitkijkt.
“Ik kan vrij snel doorgaan na elke situatie. Ik ben enthousiast over de uitdaging van dit jaar.”
Die houding helpt hem om met een frisse blik aan 2026 te beginnen. Een concrete verandering die Norris voor zichzelf ziet in 2026 is hoe hij zijn privéleven rond races inricht. Waar hij in 2025 streng was in wie hij toeliet, voelt hij nu minder druk.
“Ik denk dat ik in de toekomst meer ontspannen zal zijn met vrienden en familie die naar races komen. Vorig jaar was ik daar strenger in om gefocust te blijven.”
Nu hij zichzelf heeft bewezen als wereldkampioen, verwacht hij dat die afleiding minder impact heeft op zijn prestaties. Tegelijk blijft hij scherp op de balans tussen werk en privé.
“Werk is werk, en daar moet ik altijd naar terug.”
Norris vertelde ook over de vele felicitaties die hij ontving, vooral van andere wereldkampioenen. Die berichten maakten indruk, juist omdat ze komen van mensen die weten wat het kost om een titel te winnen.
“Het is een bizar maar ook geweldig gevoel. Als je jezelf vergelijkt met Lewis of Max, dan weet je hoeveel er nog nodig is om in die buurt te komen.”
Hij noemde gesprekken met onder meer George Russell en Alex Albon, met wie hij samen opgroeide in de sport. Volgens Norris heeft zijn titel juist bij hen extra honger losgemaakt. Die erkenning is geen doel op zich, benadrukt hij, maar wel een onverwachte bonus.
“Het was nooit nodig of gevraagd, maar altijd gewaardeerd.”
