Vijf jaar na de herlancering had Aston Martin moeten oogsten, maar aan de vooravond van 2026 lijkt de afstand tot de top groter dan ooit.
Wat begon als een ambitieus project met duidelijke doelen, voelt inmiddels als een verhaal vol gemiste kansen, interne onrust en een onzekere toekomst. Juist nu de grootste reglementswijziging sinds 2014 alles opnieuw openbreekt, staat Aston Martin onder een vergrootglas.
Toen Aston Martin in 2021 terugkeerde als fabrieksteam, sprak Lawrence Stroll duidelijke woorden. Realistisch gezien zou het vier tot vijf jaar duren voordat het team om wereldtitels kon vechten. Die tijd is inmiddels verstreken.
De sport staat aan de vooravond van 2026, maar Aston Martin is sportief niet dichter bij titels dan bij de start. Dat wringt, omdat 2026 juist een unieke kans biedt.
De ingrijpende veranderingen aan aerodynamica en powerunits creëren een zeldzaam resetmoment. Voor teams die het goed aanpakken, ligt een sprong naar voren binnen handbereik.
Aston Martin heeft op papier alles om daarvan te profiteren, maar de resultaten vertellen een ander verhaal. De nieuwe regels raken zowel de auto als de motor. Dat maakt 2026 het grootste keerpunt sinds de introductie van de hybride-V6.
uist daardoor kunnen gevestigde verhoudingen worden doorbroken. Maar waar andere teams momentum opbouwen, laat de ontwikkeling bij Aston Martin een dalende lijn zien. De hype rond nieuwe faciliteiten, investeringen en topnamen contrasteert scherp met de prestaties.
In plaats van vooruitgang oogt de koers richting 2026 instabiel. Dat maakt een moeizaam seizoen niet ondenkbaar, met zelfs het risico dat Aston Martin uitgroeit tot een van de grotere fabrikantenteleurstellingen van de afgelopen decennia.
Stabiliteit ontbreekt waar die nodig is
Ambitie en geld zijn niet het probleem. Stabiliteit wel. Succesvolle teams bouwen over meerdere jaren met een vaste leiding en een consistente technische visie. Aston Martin heeft juist het tegenovergestelde laten zien. Een voortdurende stoelendans op management- en technisch niveau heeft de organisatie nooit de rust gegeven om volwassen te worden.
Andere teams tonen wat stabiliteit kan opleveren. McLaren herstelde zich door geduld en een duidelijke structuur. Aston Martin lijkt eerder het pad te volgen van Alpine, waar voortdurende wisselingen structurele vooruitgang in de weg stonden.
Bij de start in 2021 stond Otmar Szafnauer aan het roer als teambaas. Andrew Green leidde de techniek en Martin Whitmarsh trad aan als CEO. Al in 2022 volgde de eerste grote breuk. Mike Krack nam het stokje over als teambaas, terwijl Dan Fallows vanuit Red Bull werd binnengehaald als technisch directeur.
2023 bracht kortstondige rust, mede dankzij de komst van Fernando Alonso, die sportief een enorme impuls gaf. Maar die stabiliteit bleek tijdelijk. In 2024 kwam Andy Cowell binnen als CEO en Enrico Cardile als technisch eindverantwoordelijke.
Een jaar later volgde opnieuw een herschikking, met Krack in een bijrol en Cowell als teambaas. De grootste verrassing kwam richting 2026. Adrian Newey werd aangesteld als team principal.
Tegelijk voerde hij een ingrijpende technische reorganisatie door, waarbij meerdere senior engineers, waaronder aerodynamisch directeur Eric Blandin, hun positie verloren. Opvallend is dat Newey zelf ruimte liet voor een tijdelijke rol.
Hij sloot niet uit dat hij slechts een deel van het seizoen team principal zou zijn. Dat voedt de verwachting dat Aston Martin opnieuw voor wisselingen staat, mogelijk zelfs al richting 2027. Sportief gezien kent Aston Martin één duidelijke uitschieter.
In 2023 eindigde het team als vijfde met 280 punten en acht podiumplaatsen, allemaal dankzij Alonso. Zelfs toen werd erkend dat het succes deels voortkwam uit fouten van concurrenten die vast bleven houden aan verkeerde concepten.
Zodra Mercedes en Ferrari hun koers corrigeerden, zakte Aston Martin terug naar het middenveld. De terugval onderstreepte een structureel probleem: het team slaagt er niet in om gedurende een seizoen effectief door te ontwikkelen.
Technische missers onderstrepen zwakte
Een pijnlijk voorbeeld kwam in 2024 tijdens de Grand Prix van de Verenigde Staten. Een groot updatepakket bleek zo ineffectief dat het team moest teruggrijpen op een oudere specificatie.
Dat kostte kostbare tijd en punten en illustreerde hoe kwetsbaar de technische besluitvorming is. Dit patroon herhaalt zich al jaren. Door de voortdurende personele wisselingen ontbreekt een consistente stem in de technische organisatie.
Dat is extra problematisch nu Aston Martin beschikt over een ultramoderne fabriek en sinds 2025 ook een eigen windtunnel. De faciliteiten zijn geen excuus meer. Ook de coureursbezetting roept vragen op.
Alonso is zonder twijfel de grootste sportieve meerwaarde van het project geweest. Tegelijk is zijn carrière eindig. De andere stoel, bezet door Lance Stroll, blijft een bron van discussie.
Zolang Stroll rijdt vanwege eigendomsverhoudingen, legt het team zichzelf een plafond op. Dat bemoeilijkt het aantrekken van absolute toppers. Zonder Alonso dreigt een leegte, terwijl namen als George Russell of Max Verstappen nauwelijks te verleiden zijn tot een structureel middenveldteam.
Richting 2026 verdwijnen de uitvluchten. Aston Martin beschikt over een topcoureur, nieuwe faciliteiten en een fabriekspartnerschap met Honda. Samenwerkingen met Aramco en Valvoline versterken de technische slagkracht, zeker met het oog op duurzame brandstoffen.
Het is nu aan Cowell en Newey om die puzzel te leggen. Newey heeft maximale macht gevraagd en gekregen. Daarmee komt ook maximale verantwoordelijkheid. Zonder zichtbare vooruitgang, zelfs bij een moeilijke seizoensstart, zal de druk snel toenemen.
