Terwijl het F1-veld voor het eerst samenkwam onder de nieuwe 2026-regels, viel één detail direct op bij de AMR26. Boven de cockpit, naast de roll-hoop, verschenen twee kleine vleugelachtige uitsteeksels die bij kenners meteen een belletje deden rinkelen.
Het zijn de beruchte ‘horns’, voor het laatst beroemd geworden op de McLaren MP4-20 uit 2005. Het feit dat ze nu terugkeren op de Aston Martin AMR26 is geen toeval, maar een bewuste keuze van ontwerper Adrian Newey.
In een seizoen waarin alles opnieuw is gedefinieerd, grijpt hij terug op een van zijn meest iconische oplossingen. De AMR26 is de eerste Aston Martin die volledig onder Neweys leiding is ontworpen. Dat maakt elk detail extra beladen. En juist dit detail vertelt veel over hoe Newey het 2026-tijdperk benadert.
De Aston Martin AMR26 maakte zijn officiële debuut tijdens de pre-season shakedown op het Circuit de Barcelona-Catalunya. Dat gebeurde op de voorlaatste dag van de test, waardoor de auto direct tot de meest besproken verschijningen behoorde.
Lance Stroll reed op donderdagmiddag vijf installatieronden. Daarna nam Fernando Alonso het stuur over voor de laatste testdag. De tweevoudig wereldkampioen werkte 49 ronden af.
Alonso klokte de tiende tijd van de week, 4,447 seconden langzamer dan de snelste ronde van Lewis Hamilton. Dat verschil onderstreepte dat Aston Martin geen performance-runs deed. De rondetijd was niet representatief voor het ware potentieel van de auto.
Een ontwerp dat direct vragen oproept
Los van de tijden was het vooral het uiterlijk van de AMR26 dat de aandacht trok. Vergeleken met andere 2026-auto’s oogt Aston Martin agressief, compact en afwijkend. Maar niets sprong zo in het oog als de kleine ‘horns’ bij de airbox.
Deze elementen zitten links en rechts van de roll-hoop, in de hoog-energetische luchtstroom boven de cockpit. Ze zijn klein, maar strategisch geplaatst. Precies op de plek waar de lucht richting de achtervleugel wordt geleid.
Het detail werd snel herkend als een echo van de McLaren MP4-20 uit 2005, een auto die ondanks het mislopen van de titel nog altijd tot de meest geliefde F1-ontwerpen behoort.
Newey introduceerde de horns voor het eerst tijdens zijn periode bij McLaren. De MP4-20, bestuurd door Kimi Räikkönen en Juan Pablo Montoya, was een van de snelste auto’s van dat seizoen en won tien van de negentien races.
Räikkönen pakte zeven overwinningen, maar verloor het kampioenschap door betrouwbaarheidsproblemen aan Alonso, die toen voor Renault reed. Desondanks bleef de MP4-20 hangen in het collectieve geheugen, mede door zijn opvallende aerodynamische details.
De horns werden ook in 2006 gebruikt en verschenen zelfs nog bij enkele races in 2007. Daarmee groeiden ze uit tot een visueel symbool van Neweys creatieve benadering van de regels.
In een interview met ITV in 2005 legde Newey zelf uit waarom hij de horns had bedacht. Ze waren geen decoratie, maar een functioneel antwoord op strengere achtervleugelregels.
“In principe hebben ze te maken met de achtervleugel. De regelgeving voor de achtervleugel beperkt de spanwijdte ervan aanzienlijk.
Dat is wat de hoorns doen: ze vergroten de neerwaartse druk op de vleugel door de aanstromende lucht te beïnvloeden.”
Met andere woorden: waar de regels de achtervleugel zelf beperkten, gebruikte Newey de lucht vóór de vleugel om het effect alsnog te vergroten. De horns conditioneren de luchtstroom, maken die energieker en schoner, zodat de achtervleugel effectiever kan werken.
De terugkeer van de horns valt samen met een nieuw technisch tijdperk. De 2026-regels knijpen de beschikbare downforce af en leggen meer nadruk op efficiëntie en controle van luchtstromen.
Meer herkenbaarheden uit Neweys verleden
In zo’n context worden indirecte oplossingen opnieuw waardevol. Alles wat de werking van de achtervleugel kan verbeteren zonder de regels te overtreden, is goud waard. Precies daar passen de horns in.
De AMR26 is bovendien ontworpen met een uitgesproken focus op stroming naar de achterzijde. De horns vormen geen losstaand trucje, maar maken deel uit van een groter aerodynamisch verhaal.
Volgens technische analyses van PlanetF1.com-redacteur Matt Somerfield zit de AMR26 vol verwijzingen naar eerdere Newey-concepten. Zo heeft de auto een relatief brede neus, wat doet denken aan Red Bull-ontwerpen uit het Sebastian Vettel-tijdperk.
Ook de sidepods zorgen voor verbazing. De extreem uitgesneden onderkant creëert een grote ruimte tussen vloer en bodywork. Dat riep bij Somerfield herinneringen op aan historische ‘double-floor’-concepten, zoals de Ferrari F92A uit 1992 en de Toro Rosso STR6 uit 2011.
Zelfs de achtervleugelsteunen vertonen gelijkenissen met McLaren-oplossingen uit 2009, jaren nadat Newey het team had verlaten.
Belangrijk is dat de horns op de AMR26 niet zijn geplaatst uit sentiment. Ze zijn een functionele keuze binnen een extreem strak reglement. Newey hergebruikt geen ideeën omdat ze oud zijn, maar omdat ze werken.
De combinatie van een complexe vloer, agressieve sidepods en gecontroleerde bovenstroming maakt de horns relevanter dan ooit. Alles op de AMR26 lijkt gericht op het maximaliseren van de beschikbare luchtenergie.
Dat verklaart ook waarom dit detail juist nu terugkeert, in een tijdperk waarin directe downforce steeds moeilijker te vinden is.
