Begin 2025 leek alles mogelijk, bijna onwerkelijk mooi. De meest succesvolle coureur uit de geschiedenis stapte over naar het meest iconische team van de Formule 1.
Foto’s, video’s en marketingmomenten wekten het gevoel dat een nieuw hoofdstuk met overwinningen voor de deur stond, maar de realiteit bleek keihard en ontnuchterend.
Wat volgde was geen romantisch Ferrari-sprookje, maar een seizoen dat achteraf vooral triest aanvoelt. Het woord dat het jaar van Lewis Hamilton bij Ferrari het beste samenvat, is simpelweg: verdrietig.
De overstap van Hamilton naar Ferrari werd begin 2025 onthaald als een historisch moment. Optimisme vierde de boventoon en zelfs kritische volgers lieten zich meeslepen door het idee van Hamilton in rood. De gedachte aan racezeges en nieuwe titels lag voor het oprapen.
Die hoop botste al snel met de werkelijkheid. Ferrari’s PR draaide op volle toeren, maar sportief bleek het seizoen een aaneenschakeling van problemen. Meerdere diskwalificaties, operationele fouten en een auto die door beide coureurs soms als nauwelijks bestuurbaar werd omschreven, bepaalden het beeld.
Voor Hamilton werd het extra pijnlijk omdat hij voor het eerst in zijn carrière een volledig seizoen zonder podiumfinish afwerkte. Zelfs in zijn moeilijkste jaren bij Mercedes bleef hij altijd in de buurt van succes. Bij Ferrari viel zelfs dat weg.
China als enige lichtpunt
Tussen alle teleurstelling sprong één moment eruit: de sprintrace in China. Daar zagen fans kort weer de Hamilton die jarenlang het verschil maakte. In een sessie waarin meerdere teams meededen om polepositie, leverde hij een perfecte ronde af.
Ook in de sprint zelf was het ouderwets. Een sterke start, volledige controle en geen moment van twijfel. Het was een uitvoering die deed denken aan zijn kampioensjaren, een prestatie op het niveau dat normaal wordt geassocieerd met foutloze dominantie.
Juist in een seizoen waarin jonge titelpretendenten fouten maakten, voelde China als bewijs dat Hamilton het nog steeds kon. Dat maakte de rest van het jaar alleen maar schrijnender.
Om Hamiltons seizoen goed te begrijpen, moet zijn prestatie worden afgezet tegen die van zijn teamgenoot Charles Leclerc. Leclerc fungeerde als vaste meetlat en liet zien wat de Ferrari maximaal kon presteren.
In de kwalificaties werd het verschil pijnlijk zichtbaar. Hamilton was in 2025 gemiddeld 0,178 seconde langzamer dan Leclerc, een van de grootste achterstanden die hij ooit opliep ten opzichte van een teamgenoot. In een extreem dicht veld had dat grote gevolgen.
Waar een klein verschil vroeger slechts een paar plekken kostte, betekende dat in 2025 vaak uitschakeling in Q2. De foutmarge verdween volledig, zeker omdat de Ferrari regelmatig richting het middenveld afzakte.
Halverwege het jaar leek de schade nog beperkt. Hamilton scoorde toen ongeveer 86 procent van Leclercs punten, een acceptabele verhouding gezien de omstandigheden. Daarna volgde een complete ineenstorting.
Aan het einde van het seizoen bleef Hamilton steken op slechts 64,5 procent van Leclercs puntentotaal. Dat verschil viel samen met Ferrari’s eigen terugval in prestaties en ontwikkeling. De auto werd slechter, het perspectief verdween.
Voor Hamilton betekende dat mentaal een breekpunt. Interviews werden somberder, lichaamstaal sprak boekdelen. Waar Leclerc nog gefrustreerd oogde, leek Hamilton vooral leeg.
Kwalificatie als structureel probleem
Het grootste probleem bleef kwalificatiesnelheid. Niet alleen in 2025, maar gedurende het hele ground-effect-tijdperk. Juist na kwalificaties klonken Hamiltons meest emotionele en zelfkritische reacties.
Opvallend is dat hij daarin nooit naar excuses zocht. Hij noemde zichzelf soms zelfs “nutteloos” en suggereerde dat Ferrari misschien beter af zou zijn met een andere coureur. Dat waren uitspraken uit pure frustratie, maar ze kwamen voort uit oprechte verwarring.
In eerdere zwakkere jaren, zoals 2011, bleef zijn kwalificatiesnelheid intact. Nu leek juist die kernkwaliteit langzaam verdwenen. Leeftijd speelt onmiskenbaar een rol. Dat geldt ook voor Alonso, die eveneens wat scherpte verloor in kwalificatie. Het verschil is dat Hamilton zich bleef meten met coureurs in hun absolute topjaren.
Tegen George Russell en Leclerc werd elke zwakte genadeloos blootgelegd. In tegenstelling tot eerdere carrièrefases was er geen ruimte om tekortkomingen te maskeren.
De nadruk op kwalificatie in het huidige tijdperk maakte het probleem groter. Minder race-chaos, hogere betrouwbaarheid en minder verrassingen zorgden ervoor dat startpositie zwaarder woog dan ooit.
Hamiltons situatie doet sterk denken aan de terugkeer van Michael Schumacher bij Mercedes. Ook daar bleek een legende niet meer op het oude niveau, ondanks sporadische hoogtepunten.
Net als toen dreigt deze fase een smet te worden op een verder ongeëvenaarde carrière. Toch wordt een nalatenschap bepaald door het hoogtepunt, niet door het verval.
Wat Hamilton extra zwaar viel, was de staat van Ferrari zelf. Hij kwam juist voor nieuwe motivatie, maar trof een team in sportieve en organisatorische crisis. Communicatieproblemen met zijn race-engineer en publieke kritiek vanuit de top verergerden het gevoel van machteloosheid.
