Eén seconde. Dat is alles wat een coureur nodig heeft om het DRS-systeem te mogen gebruiken. Die ene seconde wordt gemeten op een specifiek punt op het circuit: het detectiepunt. En juist dat detail bepaalt of je wel of niet mag inhalen met behulp van DRS.
Het detectiepunt voor DRS is dé sleutel tot veel inhaalacties in de Formule 1. Maar hoe werkt het precies? En waarom speelt het zo’n grote rol, ook in strategische gevechten tussen topcoureurs als Verstappen, Hamilton en Leclerc?
Het DRS-detectiepunt is een elektronisch meetmoment op de baan, vlak vóór elke DRS-zone. Op dat punt wordt met hypernauwkeurige sensoren gekeken naar de afstand tussen twee auto’s. Alleen als een coureur op dat moment binnen één seconde van zijn voorganger rijdt, krijgt hij toestemming om DRS te activeren.
“Om gebruik te mogen maken van DRS, dient een coureur binnen één seconde van zijn/haar voorganger te rijden. Dit wordt gemeten op een zogenaamd detectiepunt.” – FIA
Dat klinkt eenvoudig, maar het heeft grote gevolgen. Want dit moment bepaalt of je kans maakt op een inhaalactie of niet. En nee, het maakt niet uit of die voorganger een directe rivaal of een achterblijver is – het draait puur om die ene seconde op dat ene meetpunt.
DRS kan pas geactiveerd worden ná dat punt, in de zogenaamde DRS-zone. En wie daar dus net buiten die seconde zit? Pech. Dan blijft de achtervleugel dicht en moet je het op eigen kracht proberen.
Verschillende circuits, verschillende detectiepunten
Niet elk circuit is hetzelfde, en dat geldt ook voor de locatie van het detectiepunt. Voor de veiligheid en effectiviteit verschilt die plek per race.
Soms ligt het net voor een scherpe bocht, soms op een lang recht stuk. De FIA bepaalt dit vooraf en past het jaarlijks aan als nodig. Een paar voorbeelden:
- Nürburgring: Het detectiepunt ligt bij het aanremmen voor bocht 10, waarna DRS na bocht 11 kan worden gebruikt.
- Bahrein: Heeft maar liefst drie DRS-zones – en dus drie detectiepunten.
- Monaco: Slechts één DRS-zone, op het rechte stuk langs de pitmuur.
In 2023 en 2024 paste de FIA het detectiepunt aan op circuits als Suzuka, Jeddah en Bahrein, na incidenten waarbij coureurs expres afremden vlak vóór het punt om zo achter te komen en DRS te bemachtigen. Een slimme truc, maar niet helemaal in de geest van sportief racen.
“Het verplaatsen van het DRS-detectiepunt is nodig om eerlijk racen te garanderen en spelletjes aan het eind van lange rechte stukken te voorkomen.” – FIA Race Director
Zodra twee auto’s het detectiepunt passeren, registreert het systeem via elektronische sensoren en transponders hun exacte posities en het tijdsverschil. Is dat verschil 1,000 seconde of minder? Dan krijgt de achterliggende coureur op zijn stuur een melding: ‘DRS available’.
Dat betekent: jij mag het systeem straks gebruiken, in de eerstvolgende DRS-zone. Alleen daar, en alleen als er geen restricties zijn zoals gele vlaggen. Wat als meerdere auto’s dicht op elkaar zitten?
- P2 én P3 binnen 1 seconde van hun voorganger? Dan krijgen ze allebei DRS.
- Twee auto’s exact tegelijk over het punt? Dan beslist het systeem op basis van de kleinste meetbare marge. Zelfs bij 0,000 seconde verschil wordt één van de twee als achterligger aangewezen.
“Het draait allemaal om het perfecte moment kiezen bij het detectiepunt. Een halve seconde verschil kan alles betekenen in je race.” – Max Verstappen
Wanneer DRS níét is toegestaan
DRS klinkt als een handig hulpmiddel, maar mag niet altijd gebruikt worden. Er zijn situaties waarin het systeem automatisch wordt gedeactiveerd:
- Gele vlaggen in de sector van de DRS-zone? DRS mag niet gebruikt worden.
- Safety car of virtual safety car op de baan? DRS is volledig uitgeschakeld.
- Double waved yellow? Dan blijft het systeem uit tot de situatie veilig is.
Zodra de baan weer ‘groen’ is verklaard, schakelt het systeem automatisch weer in. Coureurs hoeven daar niks voor te doen – behalve klaarzitten voor hun kans.
“Je werkt hard voor de inhaalactie, maar als DRS uitstaat door een safety car of bij gebrek aan groen licht, is het bijna onmogelijk op sneller circuits.” – Lewis Hamilton
DRS, zoals we het nu kennen, verdwijnt. 2025 wordt het laatste seizoen waarin dit systeem wordt gebruikt. Vanaf 2026 introduceert de FIA actieve aerodynamica: beweegbare vleugels die niet meer afhankelijk zijn van detectiepunten, maar automatisch reageren op de situatie.
Toch zijn er in 2025 nog wat technische aanpassingen:
- Minimale opening van het DRS-systeem is aangepast naar 9,4-13 mm.
- Maximale opening blijft 85 mm.
- Strengere controle op flexibele vleugels, om valsspelen te voorkomen.
- Detectiepunten zijn op meer circuits verplaatst om strategische remacties te ontmoedigen.
Kortom: het systeem blijft in beweging, letterlijk én figuurlijk. Zonder detectiepunt zou elke coureur – inclusief degene op P1 – DRS mogen gebruiken. Dat zou het inhalen té makkelijk maken en de spanning uit de race halen. Het detectiepunt zorgt voor eerlijkheid en tactiek: alleen wie écht dicht genoeg zit, krijgt hulp.
Daarnaast voorkomt het dat coureurs die gelapt worden (of net zijn ingehaald) ook van het systeem profiteren. Het gaat dus niet om wie je bent of waar je rijdt, maar om hoe dicht je zit op het juiste moment.
Het detectiepunt is misschien klein en onopvallend, maar het speelt een grote rol in de moderne Formule 1. En dat blijft zo, tot het eind van 2025. Daarna? Dan racen we met andere regels – maar de strijd om de juiste timing blijft altijd bestaan.
