Red Bull heeft wereldtitels gewonnen met ongekende dominantie, maar die successen maskeren een lange lijst pijnlijke coureursbeslissingen. Achter de glans van kampioenschappen schuilt een patroon van overhaaste promoties, harde demoties en gemiste kansen die carrières hebben gevormd én gebroken.
Wie zoekt naar The 10 worst Red Bull F1 driver decisions komt al snel uit bij keuzes die op het moment logisch leken, maar achteraf enorme gevolgen hadden. Sommige beslissingen eindigden carrières, andere ondermijnden jarenlang het tweede zitje naast Max Verstappen.
Red Bull richtte zijn tweede team op om talent te ontwikkelen, maar soms sloeg dat volledig door. In 2009 werd Jaime Alguersuari halverwege het seizoen in de auto gezet bij Toro Rosso, zonder echte testkilometers.
Hij was pas 19 jaar oud en werd de jongste Formule 1-coureur ooit tijdens de Grand Prix van Hongarije. In-season testen waren verboden en Alguersuari had alleen wat rechte-lijn-tests gedaan. Red Bull rechtvaardigde de keuze door te stellen dat dit de enige manier was om hem ervaring te geven.
Hoewel hij zich knap staande hield en zelfs twee volledige seizoenen kreeg, werd hij eind 2011 alsnog afgedankt. Enkele jaren later stopte hij volledig met autosport, pas 25 jaar oud. De vroege promotie versnelde vooral het einde van zijn loopbaan.
De eerste grote breuk
Het ontslag van Scott Speed in 2007 was Red Bulls eerste grote interne explosie. Zijn prestaties bij Toro Rosso waren matig en hij scoorde nooit punten, maar de manier waarop het eindigde was veelzeggend.
Na zijn crash in de chaotische Europese Grand Prix op de Nürburgring escaleerde een conflict met teambaas Franz Tost. Speed gaf later toe dat hij zich respectloos had gedragen en begreep achteraf de woede.
Zijn aanstelling was logisch na een derde plek in GP2 en Red Bulls focus op een Amerikaanse coureur. Maar de samenwerking ontspoorde volledig en liet zien hoe hard en rommelig Red Bull met jonge coureurs kon omgaan.
Alex Albon is een schoolvoorbeeld van Red Bull dat zijn eigen programma niet vertrouwde. Eerst werd hij als junior gedumpt, daarna op het laatste moment uit de Formule E gehaald om in 2019 alsnog bij Toro Rosso te rijden.
Enkele maanden later promoveerde hij naar Red Bull Racing als vervanger van Pierre Gasly. Zijn prestaties waren degelijk en boden perspectief voor 2020 naast Max Verstappen.
Maar het ingekorte COVID-seizoen en een extreem lastig te besturen auto deden hem de das om. Na anderhalf seizoen werd hij ingeruild voor Sergio Perez. Dat moment was het begin van twijfel over Red Bulls ooit geroemde opleidingsprogramma, zeker nu Albon later floreerde bij Williams.
De saga rond Daniil Kvyat zegt veel over Red Bulls planning. Zijn demotie in 2016 was hard, maar begrijpelijk gezien de komst van Verstappen. Minder logisch was zijn volledige exit eind 2017.
Toen Red Bull in 2019 plots zonder opties zat na het vertrek van Daniel Ricciardo en een fout rond Dan Ticktums superlicentie, werd Kvyat teruggehaald voor een derde stint bij Toro Rosso. Dat alleen al was een teken van structureel falen.
Dat een organisatie als Red Bull moest teruggrijpen op een eerder afgeschreven coureur, onderstreepte hoe leeg de talentenpijplijn was geworden.
Chaos midden in het seizoen
Red Bull maakte in 2017 een rommelige reeks keuzes. Gasly werd ondanks zijn GP2-titel niet vertrouwd en naar Japan gestuurd voor Super Formula. Kvyat bleef, maar presteerde matig.
Later werd Kvyat alsnog vervangen door Gasly voor de laatste races. Tegelijkertijd mocht Carlos Sainz vervroegd vertrekken naar Renault, vanwege een motorwissel richting Honda.
Dat leidde tot een eenmalige terugkeer van Kvyat én het verrassende debuut van Brendon Hartley. Gasly miste zelfs een race omdat zijn Super Formula-finale werd afgelast door een tyfoon. Het resultaat was complete organisatorische chaos.
Gasly kreeg in 2019 eindelijk zijn kans bij Red Bull Racing, maar was nauwelijks voorbereid. Hij had slechts anderhalf seizoen ervaring bij Toro Rosso en worstelde direct met de auto.
Na een half seizoen vol druk, crashes en tegenvallende resultaten hield Red Bull publiekelijk vol dat hij veilig was. Toch volgde vlak voor de zomerstop alsnog zijn degradatie.
Achteraf oogt die beslissing steeds slechter. Gasly bloeide elders op, terwijl duidelijk werd dat Red Bulls auto’s structureel lastig waren voor iedereen behalve Verstappen. Het F1-debuut van Brendon Hartley was uniek, maar vooral een noodoplossing.
Hij was eind twintig, had zijn single-seaterloopbaan jaren eerder opgegeven en kwam rechtstreeks uit Le Mans-winnende sportscars. Hartley deed het niet dramatisch slecht, maar paste niet in een langetermijnvisie.
Dat Red Bull überhaupt bij hem uitkwam, terwijl hij eerder al als junior was afgeschreven, sprak boekdelen. Zijn korte F1-loopbaan bevestigde dat deze keuze vooral voortkwam uit gebrek aan planning.
Een bliksemsnelle koerswijziging
De keuze om Lawson in 2025 boven Tsunoda te verkiezen was al discutabel. Red Bull was er in december 2024 stellig van overtuigd dat Lawson de betere optie was. Na slechts twee races werd hij echter alweer gedegradeerd en vervangen door Tsunoda.
Zo’n snelle draai riep serieuze vragen op over beoordelingsvermogen. Lawson werd weliswaar in F1 gehouden en herstelde zich, maar de episode liet zien hoe Red Bull soms gokt in plaats van weet. De aanstelling van Nyck de Vries was pure paniekreactie.
Zijn sterke invalbeurt bij Williams in Monza 2022 overtuigde Red Bull direct. Hij kreeg de voorkeur boven eigen talenten zoals Lawson, maar werd na tien puntloze races alweer aan de kant gezet. Helmut Marko noemde het later zijn grootste fout.
De snelle afrekening toonde hoe gevaarlijk het is om één race te zwaar te laten wegen in beslissingen op topniveau. De grootste misser is wat Red Bull níét deed. In 2024 kreeg het team de kans om Carlos Sainz terug te halen voor 2025, nadat hij zijn Ferrari-zitje verloor.
Red Bull wees die optie af uit angst voor interne spanningen met Verstappen, mede vanwege hun moeizame samenwerking bij Toro Rosso. In plaats daarvan werd vastgehouden aan Sergio Perez, die later een duur contract kreeg terwijl zijn prestaties instortten.
Perez werd alsnog weggestuurd, met miljoenen aan afkoopsommen. Sainz schitterde bij Williams, terwijl Red Bull opnieuw moest improviseren. Die beslissing werkt tot op de dag van vandaag door en staat symbool voor verkeerde prioriteiten boven pure prestatie.
