De titelstrijd bij McLaren ging tot de laatste race door, maar onder de oppervlakte speelde een minstens zo gevoelig gevecht. Niet om punten of overwinningen, maar om draagvlak binnen het team.
Lando Norris en Oscar Piastri hielden elkaar het hele seizoen in evenwicht, terwijl McLaren uitgroeide tot het dominante team van de Formule 1. Toch bleef het gevoel hangen dat niet iedereen binnen het team beide coureurs op dezelfde manier benaderde.
Het kampioenschap tussen Norris en Piastri bleef open tot het einde van het seizoen. Norris trok uiteindelijk aan het langste eind met een voorsprong van slechts dertien punten.
Piastri leek zelfs even op weg naar de titel, maar werd in het klassement nog voorbijgestoken door Max Verstappen. Daardoor eindigde hij als derde, achter zijn teamgenoot. McLaren beleefde sportief gezien een uitzonderlijk jaar.
Het team won veertien van de vierentwintig races en stond vierendertig keer op het podium. Het was volgens velen de beste McLaren-auto van deze eeuw. Tegelijk klonk er kritiek, vooral van fans die het gevoel hadden dat Piastri minder werd gesteund.
Rond McLaren ontstond het hardnekkige verhaal dat Norris binnen het team werd voorgetrokken. Elke strategische keuze en elk teamorder-moment werd onder een vergrootglas gelegd. De leiding van McLaren ontkende dat beeld fel.
Zowel teambaas Andrea Stella als CEO Zak Brown hielden vol dat alle beslissingen waren ingegeven door sportieve eerlijkheid. Zak Brown reageerde zichtbaar geïrriteerd op de beschuldigingen. Hij wees op het gebrek aan feiten in veel online discussies en de rol van sociale media.
“We horen de onzin die rondgaat. Het is frustrerend, omdat mensen zo slecht geïnformeerd zijn. Door sociale media en clickbaitkoppen zitten de feiten er vaak volledig naast.”
Piastri zelf heeft nooit gesuggereerd dat hij structureel is benadeeld. Ook hij bleef publiekelijk achter de aanpak van het team staan.
Een oudgediende kijkt anders
Jo Ramirez, die bijna twintig jaar voor McLaren werkte, ziet de situatie vanuit een ander perspectief. Hij trad in 1983 in dienst en vertrok in 2001.
Ramirez was teamcoördinator tijdens de laatste keer dat twee McLaren-coureurs eerste en tweede werden in het kampioenschap, toen Ayrton Senna en Alain Prost. Volgens hem draait interne steun niet alleen om prestaties, maar ook om persoonlijkheid.
En juist daar zit volgens Ramirez het verschil tussen Norris en Piastri. Hij vergelijkt Norris met Ricardo Rodriguez, de eerste Mexicaanse Formule 1-coureur die later bij Ferrari reed.
Ramirez omschrijft Norris als iemand die zichtbaar geniet van het leven naast het racen. Dat maakt hem volgens de oud-McLaren-man toegankelijk voor mensen binnen het team.
“Ik mag Lando heel graag. Hij is zoals Ricardo Rodriguez. Hij houdt van racen, hij houdt van wat hij doet, hij houdt van feesten en plezier maken.”
Volgens Ramirez zoekt Norris actief contact en bouwt hij relaties op. Dat zorgt ervoor dat mensen zich sneller met hem verbonden voelen. Norris rijdt al sinds 2019 voor McLaren.
Hij maakte de opbouw mee van middenmoter naar titelkandidaat en groeide samen met het team. Die lange gezamenlijke geschiedenis weegt volgens Ramirez zwaar mee in hoe coureurs intern worden gezien.
Over Piastri is Ramirez minstens zo uitgesproken, maar op een andere toon. Hij beschrijft de Australiër als extreem doelgericht en afstandelijk.
“Oscar is een machine. Als hij zin heeft om je te begroeten, doet hij dat. Zo niet, dan negeert hij je. Hij lacht nooit. Hij is een machine.”
Volgens Ramirez sluit Piastri zich volledig af voor alles wat niet met winnen te maken heeft. Zodra hij in de auto stapt, bestaat alleen de prestatie. Dat dwingt respect af, maar maakt het lastiger om emotionele banden te creëren binnen een groot team.
Ramirez benadrukt dat dit geen kritiek is op Piastri’s mentaliteit. Integendeel, hij bewondert zijn absolute focus op het wereldkampioenschap.
“Je moet hem bewonderen. Hij wil wereldkampioen worden, niet één keer maar meerdere keren.”
Meer steun, maar geen voorkeur
Ramirez is voorzichtig in zijn conclusie. Hij stelt niet dat McLaren bewust partij kiest, maar dat steun soms vanzelf ontstaat.
“Misschien zijn er binnen McLaren meer supporters van Lando dan van Oscar, simpelweg door wie Oscar is.”
Dat betekent volgens hem niet dat Piastri minder professioneel wordt behandeld. Het gaat om menselijk gedrag binnen een organisatie. De discussie kreeg extra lading omdat McLaren, ondanks de dreiging van Verstappen, nooit een duidelijke nummer één aanwees.
Andere teams zouden in zo’n situatie sneller hebben ingegrepen met harde teamorders. Andrea Stella en Zak Brown benadrukken al jaren dat hun coureurs vrijheid krijgen. Die filosofie bleef overeind, zelfs toen het kampioenschap op het spel stond.
Er waren momenten met omstreden teamorders, vooral richting Piastri, maar een vaste hiërarchie kwam er niet. Piastri zelf vat de interne regels eenvoudig samen. Hij noemt het de ‘papaya rules’, verwijzend naar de kleur van de McLaren-auto’s.
De kern daarvan is simpel: bots niet met je teamgenoot. McLaren heeft in 2023 extreem hard gevochten om Piastri los te weken bij Alpine. De zaak belandde zelfs bij de Contract Recognition Board.
Dat onderstreept hoe graag het team hem wilde hebben. Het idee dat hij slechts een tweede viool zou spelen, past niet bij die geschiedenis. Toch laat het seizoen zien dat prestaties alleen niet alles bepalen binnen een team.
Relaties, gedrag en timing spelen net zo goed een rol in hoe een coureur wordt gedragen door zijn omgeving.
