De kern van het probleem ligt bij de nieuwe regels voor 2026, waar Verstappen zich al langere tijd fel tegen uitspreekt. Hij noemt die regels niet alleen teleurstellend, maar gaat een stap verder door ze te omschrijven als “Formula E on steroids”, “anti-racing” en zelfs “Mario Kart-achtig”.
Dat zijn geen woorden van iemand die zich nog verbonden voelt met de sport. Zijn kritiek komt niet uit het niets. De auto’s voelen volgens hem minder puur, minder gericht op racen. En dat raakt precies de kern van waarom hij ooit begon.
In gesprekken heeft hij ook een duidelijke grens getrokken. Hij zegt letterlijk dat hij alleen blijft als het “leuk” blijft. Dat klinkt simpel, maar de lading is groot. Want zodra dat plezier weg is, ziet hij zichzelf stoppen, ondanks een contract dat doorloopt tot 2028.
“Het hangt af van de nieuwe regels in 2026, en of die goed en leuk zijn. Als het niet leuk is, zie ik mezelf niet doorgaan.”
Die uitspraak blijft hangen. Het is geen losse frustratie, maar een duidelijke voorwaarde. Wat het nog opvallender maakt: Verstappen heeft nooit de obsessie gehad met records zoals zeven titels.
Hij gaf zelf al aan dat hij “er morgen mee zou kunnen stoppen”. Dat maakt zijn dreiging ineens een stuk realistischer. Alsof de regels nog niet genoeg zijn, komt daar een sportief probleem bovenop.
Red Bull Racing is in 2026 afgegleden naar de middenmoot. Na drie races staat Verstappen slechts negende in het kampioenschap met 16 punten. Dat is een schril contrast met eerdere jaren.
De resultaten spreken voor zich: een zesde plek in Australië na een start vanaf P20, een uitvalbeurt in China en een achtste plaats in Japan. Vooral die race in Suzuka viel op.
Verstappen kwalificeerde zich als elfde en noemde de auto daarna “onbestuurbaar”. Dat soort woorden hoor je zelden van hem. Ondertussen domineert Mercedes F1 Team, terwijl Red Bull worstelt met de RB22 en de overstap naar een eigen powerunit.
De kloof groeit, en Verstappen zit vast in een situatie waarin winnen simpelweg niet mogelijk lijkt. En dat wringt. Want Verstappen is niet gemaakt om achtste te worden. Het contrast met zijn dominante jaren is pijnlijk zichtbaar.
Waar hij eerder races dicteerde, lijkt hij nu nauwelijks een rol te spelen. Misschien nog zorgwekkender dan de resultaten is zijn houding. Tijdens het raceweekend in Japan was een duidelijk andere Verstappen te zien.
Een journalist werd uit zijn mediamoment gezet. Niet zomaar, maar in een moment dat symbool leek te staan voor zijn bredere frustratie. Het voelde minder als een incident, en meer als een uitbarsting. Ook op de baan waren er signalen.
Hij zwaaide zelfs naar Pierre Gasly toen die hem inhaalde. Een opvallend beeld, bijna alsof hij de situatie zelf niet meer serieus nam. Na de kwalificatie gaf hij toe dat hij zich “beyond” frustratie voelde.
Dat is een ander niveau. Niet boos, niet gefrustreerd, maar er simpelweg klaar mee.
“Ik ben voorbij frustratie met wat het hier is geworden.”
Dat soort woorden hoor je niet vaak van een coureur die nog volledig gemotiveerd is. Het roept een ongemakkelijke vraag op: geeft hij nog echt om hoe dit afloopt?
Alternatieven buiten de Formule 1
Tegelijkertijd groeit zijn interesse in andere vormen van autosport. Vooral GT3-racen trekt hem aan. Hij doet in 2026 mee aan de 24 uur van de Nürburgring, een duidelijk signaal dat hij zijn horizon verbreedt. Daar spreekt hij juist wél met enthousiasme over.
Volgens Verstappen zelf is dat racen “honderd procent leuker dan F1 nu”. Dat is een pijnlijke vergelijking voor de Formule 1. Helmut Marko ging zelfs zo ver dat hij hem een F1-test op de Nordschleife verbood vanwege veiligheidsrisico’s.
Dat zegt genoeg over hoe serieus dit genomen wordt binnen het team. Het idee van puur racen, zonder politieke spelletjes en complexe regels, lijkt hem steeds meer aan te trekken. Dat klinkt als iemand die langzaam loskomt van zijn huidige wereld.
Ook buitenstaanders nemen zijn woorden serieus. David Croft zegt het duidelijk: Verstappen is een man van zijn woord. Als hij zegt dat hij stopt, dan doet hij dat ook. Erik van Haren meldt dat Verstappen na zijn achtste plaats in Japan serieus nadenkt over een vertrek.
Dat is geen speculatie meer, maar een concrete overweging. Zelfs binnen de paddock groeit dat besef. Helmut Marko en F1-baas Stefano Domenicali zouden zijn uitspraken niet licht opnemen.
Martin Brundle wijst er wel op dat er opties blijven voor 2027, bij teams als Ferrari, Mercedes, Red Bull of Aston Martin. Maar dat verandert niets aan de kern: Verstappen twijfelt. En dat is nieuw.
Want jarenlang leek zijn toekomst vast te liggen. Nu voelt alles ineens open. Het idee van een pauze begint steeds logischer te klinken. Niet als definitief afscheid, maar als stap terug. Eerder deden ook Fernando Alonso en Kimi Räikkönen dat.
Ze verlieten de sport, ontdekten andere disciplines, en keerden uiteindelijk terug. Misschien heeft Verstappen datzelfde nodig. Even afstand nemen om te beseffen wat F1 voor hem betekent.
Want hoe kritisch hij nu ook is, de sport zit diep. Dat zag je bij Alonso, die zelfs in een moeilijke periode bij Aston Martin nog nergens liever wilde zijn.
Maar Verstappen is daar nog niet. Hij zit midden in de twijfel. En misschien is dat wel het gevaarlijkste punt.
