Valtteri Bottas haalde tijdens de Grand Prix van Mexico in 2016 een verbluffende 373,29 kilometer per uur. Die topsnelheid is tot op de dag van vandaag het hoogste officieel gemeten racerecord in de Formule 1.
De snelheden in de Formule 1 blijven fascineren. Hoewel de sport steeds meer inzet op aerodynamica, duurzaamheid en bochtsnelheid, blijft topsnelheid op rechte stukken een essentieel onderdeel van het spektakel.
Tijdens de Grand Prix van Mexico in 2016 reed Valtteri Bottas (toen voor Williams) de boeken in met de hoogste topsnelheid ooit gemeten tijdens een race: 373,29 kilometer per uur. Dit werd mogelijk gemaakt door een combinatie van factoren:
- Lage hoogte (Mexico-Stad ligt op 2.285 meter boven zeeniveau), waardoor de lucht dunner is en minder weerstand biedt.
- Een lange rechte lijn op het Autódromo Hermanos Rodríguez.
- DRS (Drag Reduction System), waardoor de luchtweerstand afneemt.
Het is niet toevallig dat juist dit circuit zo’n record opleverde. Het ontwerp en de omstandigheden waren perfect voor een piek in snelheid.
Vrije training: nóg sneller, maar telt niet officieel
Op papier is er ooit zelfs een hogere snelheid gemeten: 378 kilometer per uur, eveneens door Bottas in 2016, maar dan tijdens een vrije training op het stratencircuit van Bakoe (Azerbeidzjan). Omdat dit niet in een officiële race werd behaald, telt het niet als officieel record.
Vrije trainingen bieden meer ruimte om te experimenteren met afstellingen en motorstanden. Toch ligt de focus dan vaak op data verzamelen, niet op het breken van snelheidsrecords. Bottas’ Bakoe-run blijft echter indrukwekkend als absolute piek in een F1-weekend.
“De hoogste topsnelheid van een Formule 1-auto gemeten in een officieel Grand Prix-weekend staat op naam van Bottas: 378 kilometer per uur in Bakoe 2016.”
Opvallend genoeg liggen de topsnelheden in de kwalificatie meestal lager dan in de race. Dat komt omdat teams dan rijden met meer downforce voor optimale rondetijden en betere grip in bochten. Daarnaast is er minder slipstream-effect, wat juist in de race cruciaal is voor topsnelheid.
In 2022 bereikte Kevin Magnussen in de kwalificatie in Mexico 351,7 km/u — fors lager dan Bottas’ raceronde in 2016. Toch was dat de hoogste snelheid in kwalificatie onder de nieuwe regels van dat seizoen.
“Met de nieuwe reglementen die in 2022 ingevoerd werden, worden deze snelheden nog niet gehaald.”
DRS en slipstream: geheime wapens op rechte stukken
Het behalen van zulke hoge snelheden in de race is grotendeels te danken aan DRS (Drag Reduction System). Door het openen van een klep in de achtervleugel neemt de luchtweerstand af, wat snelheden tot wel 15 km/u extra kan opleveren.
Ook de slipstream speelt een grote rol: als een auto dicht achter een andere rijdt, wordt die als het ware meegezogen in de luchtstroom. In combinatie met DRS kunnen coureurs dan echt pieksnelheden halen die in een kwalificatie onmogelijk zijn.
“In de race kunnen coureurs dankzij slipstream en DRS soms hogere snelheden halen, zoals Bottas’ 373,29 km/u in 2016.”
Niet elk circuit leent zich voor zulke snelheden. De top drie circuits voor topspeed zijn:
| Circuit | Land | Bekend van |
|---|---|---|
| Autódromo Hermanos Rodríguez | Mexico | Bottas’ recordrun in 2016 |
| Baku City Circuit | Azerbeidzjan | 378 km/u in vrije training |
| Monza | Italië | ‘Temple of Speed’, hoogste gemiddelde snelheden |
Monza heeft geen record op absolute topsnelheid, maar wel op gemiddelde snelheid over een race: 247,586 km/u (Michael Schumacher, 2003). Voor poleposition staat Lewis Hamilton bovenaan met 264,363 km/u in 2020.
De uiteindelijke snelheid op het rechte stuk wordt bepaald door een mix van technische factoren:
- Downforce: Minder downforce = minder grip maar hogere topspeed. Teams kiezen op snelle circuits vaak voor een ‘low downforce’-pakket.
- Motormapping: In kwalificatie gebruiken teams vaak agressieve motormodi voor extra vermogen.
- Banden: Verse banden geven betere grip, wat kan helpen bij acceleratie naar topspeed.
- Gewicht: Minder brandstof = minder gewicht = sneller.
“De V6 turbo-hybrides zijn zwaarder en complexer, maar DRS en hybride power units compenseren deels het snelheidsverlies.”
Hoewel de auto’s sinds 2014 zwaarder en complexer zijn door hybride technologie, hebben ze dankzij DRS en verbeterde aerodynamica nog steeds verbluffende snelheden.
