De façade van succes bij Red Bull blijkt dunner dan gedacht nu Sergio Pérez openlijk terugkijkt op zijn jaren naast Max Verstappen. Zijn woorden snijden diep en leggen een interne spanning bloot die nooit zichtbaar was op de stopwatch.
Met zijn terugkeer naar de Formule 1 in 2026 zet Pérez niet alleen zichzelf, maar ook zijn oude team in een nieuw licht. Na een jaar afwezigheid keert Sergio Pérez terug op de grid, ditmaal met het nieuwe Cadillac-project.
Zijn comeback gaat gepaard met een opvallend eerlijk interview in de Cracks-podcast, waarin hij zonder omwegen spreekt over zijn periode bij Red Bull Racing. De toon is emotioneel, soms pijnlijk, en vooral onthullend over wat het betekent om teamgenoot te zijn van Max Verstappen.
Volgens Pérez is teamgenoot zijn van Verstappen “de slechtste baan in de Formule 1”. Die uitspraak zet meteen de toon. Hij beschrijft een situatie waarin elke uitkomst tegen hem werkte. Sneller zijn dan Verstappen was een probleem, langzamer zijn net zo goed.
“Als ik sneller was dan Max, was het een probleem. Als ik langzamer was, was het ook een probleem. Alles was een probleem.”
Die woorden schetsen een teamomgeving waarin geen ruimte bestond voor balans. Elke prestatie werd gewogen ten opzichte van één vaste maatstaf. Dat maakte succes relatief en falen onvermijdelijk.
Pérez spreekt over een constante mentale druk. Niet alleen om te presteren, maar om dat op de ‘juiste’ manier te doen. Het ging niet om samen winnen, maar om het bevestigen van een bestaande hiërarchie.
Die dynamiek vrat energie. Volgens Pérez werd elke goede race een bron van spanning in plaats van voldoening. Dat gevoel bleef, seizoen na seizoen.
Een project voor één man
Wat lange tijd werd vermoed, bevestigt Pérez nu expliciet. Red Bull was volgens hem gebouwd rond één coureur. Hij haalt zijn eerste gesprek met teambaas Christian Horner aan, waarin dat zonder omhaal duidelijk werd gemaakt.
“We racen met twee auto’s omdat dat moet, maar dit project is gecreëerd voor Max. Hij is ons talent.”
Pérez wist dat hij geen gelijke status zou hebben. Toch blijkt uit zijn verhaal dat de praktijk harder was dan verwacht. Hij voelde zich geen volwaardig onderdeel van het verhaal, maar een bijrol in een script dat al vastlag.
Die rol ging verder dan sportieve opoffering. Zijn eigen successen werden zelden gevierd als teamoverwinning. Ze werden gezien als ruis in een zorgvuldig opgebouwd narratief.
Dat besef drukte zwaar op zijn motivatie. Vier seizoenen lang probeerde hij zich aan te passen, maar het systeem veranderde niet.
Aan de buitenkant domineerde Red Bull de sport. Pérez benadrukt dat het team volgens hem alles in huis had om tien jaar te heersen. Toch liep het anders.
“We hadden het team om de sport tien jaar te domineren. En toch is alles kapotgegaan.”
Die uitspraak is veelzeggend. Pérez suggereert interne spanningen die nooit naar buiten kwamen. Ondanks titels en overwinningen brokkelde de samenhang af. Hij spreekt niet over één incident, maar over een proces.
Een cultuur waarin alles draaide om controle en richting, maar te weinig om vertrouwen. Dat leidde volgens hem tot een implosie die onvermijdelijk werd. Het contrast tussen succes op de baan en onrust achter de schermen maakt zijn verhaal des te schrijnender.
Sportief gezien kende Pérez hoogtepunten. In 2022 won hij twee races, waaronder zijn iconische overwinning in Monaco. In 2023 werd hij vicewereldkampioen, een resultaat dat op papier sterk oogt.
Toch stonden die prestaties altijd in de schaduw van Verstappens dominantie. Records werden gebroken, titels stapelden zich op, en Pérez bleef de man ernaast.
Zijn laatste seizoen, 2024, was het moeilijkst. Slechts vier podiumplaatsen en een reeks teleurstellende weekenden ondermijnden zijn positie. Uiteindelijk kostte dat hem zijn zitje.
Pérez erkent zijn eigen tekortkomingen, maar plaatst ze nadrukkelijk in context. Volgens hem was de omgeving bepalend voor zijn vormdip.
Een inkijk in Verstappens psyche
Opvallend is dat Pérez ook open spreekt over Verstappen zelf. Hij noemt hem mentaal ijzersterk en extreem zelfverzekerd. Tegelijk wijst hij op een kwetsbaarheid.
“Hij is mentaal heel sterk, maar als dingen tegenzitten, heeft hij het daar moeilijk mee.”
Die observatie biedt een zeldzaam perspectief op de regerend kampioen. Pérez beschrijft geen karikatuur, maar een mens met sterke en zwakke kanten.
Het benadrukt dat de druk binnen Red Bull niet eenzijdig was. Ook Verstappen droeg een last, al was zijn positie onaantastbaar.
Die asymmetrie bepaalde uiteindelijk de teamdynamiek. Ondanks alles kijkt Pérez niet verbitterd terug. Hij noemt zijn vertrek pijnlijk, maar noodzakelijk. Die periode dwong hem tot reflectie.
“Ik was verdrietig, maar diep vanbinnen wist ik dat dit het beste was wat me kon overkomen.”
Hij gelooft dat hij alles gaf voor Red Bull, en dat het team hem op zijn manier ook alles gaf. Die balans helpt hem afsluiten. Het is een volwassen houding na jaren van spanning. Pérez lijkt vrede te hebben met het verleden.
Die rust vormt de basis voor zijn volgende stap. In 2026 keert Pérez terug met Cadillac. Niet als ondersteuner, maar als leider. Hij krijgt de kans een team mee op te bouwen en een cultuur te vormen die hij bij Red Bull miste.
Daarin schuilt zijn drijfveer. Niet alleen winnen, maar samen werken. Niet vechten tegen een systeem, maar er één creëren. Zijn verhaal is daarmee groter dan één team of één conflict.
