Wat ooit het meest stabiele en dominante Formule 1-team was, is in een paar seizoenen tijd uit elkaar gevallen. Red Bull ging van een geoliede machine naar een intern strijdtoneel waar machtsspelletjes, vertrekkende kopstukken en onzekerheid rond de toekomst de boventoon voeren.
Achter de schermen broeide het al langer. Maar de dood van oprichter Dietrich Mateschitz bleek het kantelpunt. De gevolgen zijn duidelijk.
Een reeks vertrekkende sleutelfiguren, interne oorlogen én een nieuw tijdperk met onzekere powerunits: het ooit zo pure raceteam lijkt zichzelf kwijt te zijn.
De samenwerking tussen Red Bull en Honda begon in 2019 als een droom. Max Verstappen bezorgde de Japanners direct een zege in Oostenrijk. Honda, dat jaren eerder nog werd uitgelachen bij McLaren, was in één klap weer serieus te nemen. Het was de perfecte match: prestaties, betrouwbaarheid en een gedeelde honger naar revanche.
Maar in 2020 kwam het plotselinge besluit van Honda om te stoppen. Niet vanwege prestaties, maar door strategische keuzes op bestuursniveau. Elektrificatie werd de focus, Formule 1 niet langer een prioriteit. Red Bull zat ineens zonder fabriekspartner, midden in een titelcampagne.
Een tijdelijke deal hield de motoren draaiende tot 2025, maar vanaf dat moment betaalde Red Bull voor iets wat ooit een samenwerking op gelijke voet was. Het project werd herdoopt tot Red Bull Powertrains.
Aston Martin werkt samen met Honda, Red Bull moet zelf gaan bouwen
Toen Honda aankondigde in 2026 toch terug te keren, voelde dat als een klap in het gezicht. Niet alleen keerde het merk terug, maar het sloot zich aan bij concurrent Aston Martin als officieel fabrieksteam.
Wat ooit het plan van Red Bull was, werd nu uitgevoerd door een directe rivaal. Intussen had Red Bull miljoenen geïnvesteerd in een eigen motorproject in Milton Keynes. Terugkeren naar Honda was geen optie meer.
Te veel was al in gang gezet. Te veel bruggen verbrand. De nieuwe krachtbron – Red Bull Ford Powertrains – wordt nu in 2026 geïntroduceerd, maar is compleet ongetest.
De risico’s? Groot. Niet alleen voor het team, maar ook voor de toekomst van Max Verstappen. Als het project ondermaats presteert, liggen de deuren bij Mercedes of Audi open.
Tussen 2023 en 2025 verliest Red Bull niet één of twee, maar een hele rits sleutelfiguren. Rob Marshall – jarenlang het technische geweten van het team – vertrekt naar McLaren. En juist daar wordt in 2024 een wonderupdate uitgerold die het team van middenmoter tot titelkandidaat transformeert.
Designer Adrian Newey tekent bij Aston Martin. Jonathan Wheatley, Will Courtney, Lee Stevenson – allemaal verlaten ze het schip. Ook Max’ vaste monteur stapt op.
En dan, als klap op de vuurpijl, volgt een interne schoonmaak waarbij Christian Horner, Paul Smith en Oliver Hughes uit hun functies worden gezet vanwege politieke loyaliteiten.
“Ik denk dat hij daar écht het verschil maakt,” zei Max Verstappen over Marshall’s overstap naar McLaren.
Zelfs Verstappen, die het vertrek eerst relativeerde, draaide bij toen bleek dat McLaren plots meedeed om de knikkers.
Het machtsvacuüm na Mateschitz: chaos aan de top
Toen Dietrich Mateschitz in 2022 overleed, viel het laatste stukje controle weg. Mateschitz was jarenlang de enige die zowel Horner als Marko in toom hield. Hij hield de aandeelhouders uit Oostenrijk en Thailand op afstand en gaf zijn teamleiders de ruimte om te racen – zonder inmenging van buitenaf.
Na zijn dood ontstond een machtsstrijd. De Oostenrijkse kant van Red Bull GmbH wilde meer zeggenschap. De Thaise aandeelhouders roerden zich ook. Horner greep zijn kans en probeerde zijn positie te versterken, onder andere door zichzelf CEO te maken van zowel het raceteam als de motorendivisie.
Ook de Verstappen-clan werd steeds vocaler. Jos Verstappen riep openlijk dat Horner “het team uit elkaar zou trekken.” Iets wat onder Mateschitz nooit in de media terecht zou zijn gekomen.
“Zonder Dietrich was er niemand meer die ons beschermde tegen de politiek,” aldus een ingewijde binnen het team.
Waar Red Bull ooit gold als het meest onconventionele en onafhankelijke team van de grid – met een mentaliteit van ‘gewoon racen’ – lijkt het nu opgeslokt door dezelfde politieke machinaties die het ooit zo verafschuwde.
De ironie is pijnlijk. Red Bull werd groot door zijn antiautoritaire houding, het vermijden van politiek en de focus op racen. Maar precies datgene waar ze zich altijd tegen verzetten, heeft ze nu ingehaald.
De breuk met Honda, het interne gevecht om macht, de leegloop van talentvolle mensen: het zijn symptomen van een team dat zijn ziel is kwijtgeraakt. En hoewel de resultaten op de baan soms nog overwinningen opleveren, rommelt het achter de schermen harder dan ooit.
De harde waarheid? In 2026 komt er een nieuwe motor, een nieuwe structuur en misschien zelfs een nieuw gezicht aan de top. Maar wat ze kwijt zijn geraakt, krijg je niet zomaar terug: vertrouwen, stabiliteit en de magie van een écht raceteam.
