Toen Jean Todt in 2007 stopte als teambaas van Ferrari, leek zijn carrière op een logisch hoogtepunt te eindigen. Hij had het team sinds 1993 opgebouwd en naar een ongekende succesperiode geleid.
Onder zijn leiding pakte Ferrari zeven constructeurstitels en zes wereldtitels bij de coureurs. Namen als Michael Schumacher werden onlosmakelijk verbonden met die dominantie. In 2004 werd Todt zelfs algemeen directeur van Ferrari S.p.A, waarna hij twee jaar later CEO werd.
Maar begin 2008 trok hij de deur definitief achter zich dicht. En precies op dat moment klopte een onverwachte partij aan.
Tijdens een optreden in de High Performance-podcast onthult hij: “Toen ik Ferrari verliet, wilde Dietrich Mateschitz dat ik bij Red Bull Racing zou komen. Ik zei nee; dat hoofdstuk van mijn leven was al gesloten.”
Die ene zin zegt veel. Maar het verhaal erachter is nog interessanter. Dietrich Mateschitz, oprichter van Red Bull GmbH, zag in Todt de ideale man om zijn ambitieuze F1-project te leiden.
In 2008 stond Red Bull nog aan het begin van zijn opmars, na de overname van Jaguar in 2004. Wat volgde was geen standaard sollicitatiegesprek. Mateschitz reisde persoonlijk naar Parijs, ondanks dat hij bekend stond om zijn afkeer van reizen.
Todt herinnert zich dat moment nog goed: “Hij kwam twee keer lunchen bij mij thuis in Parijs. Hij was erg toegewijd, heel geïnteresseerd.”
“Hij vroeg me het team te leiden en Red Bull’s motorsportactiviteiten te beheren.”
Dat ging dus verder dan alleen een rol als teambaas. Het was een kans om een heel motorsportimperium vorm te geven. En toch kwam er geen deal. De reden ligt niet in geld, macht of twijfel. Het antwoord is eigenlijk verrassend simpel:
Voor Todt was het hoofdstuk Ferrari écht afgesloten. Hij legt uit dat hij simpelweg niet geloofde dat hij zijn eigen prestaties nog kon overtreffen. “Ik had succesvol een iconisch merk geleid. In zekere zin kon ik het niet beter doen.”
Die gedachte speelde een doorslaggevende rol. Waar anderen misschien een nieuwe uitdaging zouden grijpen, koos Todt bewust voor een andere richting.
Hij wilde afstand nemen van de constante competitie, de druk en de focus op winst. In plaats daarvan groeide een ander idee.
Hij zegt daarover dat hij “iets wilde teruggeven”. Dat klinkt bijna tegenstrijdig voor iemand die zijn leven in de topsport heeft doorgebracht, maar voor Todt was het een logische volgende stap.
Een leven buiten de pitstraat
Na zijn afwijzing van Red Bull veranderde de koers van Todt compleet. In 2009 werd hij president van de FIA, een functie die hij tot 2021 bekleedde. Daar verschoof zijn focus van racen naar regelgeving, veiligheid en wereldwijde mobiliteit.
Hij hield zich bezig met grote thema’s, waaronder verkeersveiligheid en toegang tot medische zorg. In zijn eigen woorden draait het niet alleen om winnen op de baan. Hij benadrukt dat mensen in competitieve werelden soms vergeten wat echt belangrijk is.
Hij legt uit dat reizen naar armere regio’s hem een ander perspectief gaf. Mensen zonder toegang tot basisvoorzieningen maakten indruk op hem. Volgens Todt zit de echte winst soms in kleine dingen.
Hij beschrijft hoe een glimlach van iemand in nood voor hem net zo waardevol kan zijn als een kampioenschap. De afwijzing roept een intrigerende vraag op: wat als Todt wél ja had gezegd? In dat scenario had hij mogelijk Christian Horner vervangen, die sinds 2005 het team leidt.
Red Bull eindigde in 2008 nog als zevende in het kampioenschap. Maar al in 2009 volgde de eerste overwinning, waarna een dominante periode begon met titels van 2010 tot 2013 en later opnieuw in 2022 en 2023.
Met Todt aan het roer had die ontwikkeling er heel anders uit kunnen zien. Zijn strakke Ferrari-aanpak had mogelijk sneller resultaat opgeleverd — of juist voor interne veranderingen gezorgd.
Ook op technisch vlak had zijn latere FIA-ervaring invloed kunnen hebben, zeker richting de grote reglementswijzigingen zoals de powerunits van 2026. Maar dat blijft speculatie.
Wat vaststaat, is dat Todt bewust koos voor een andere weg. Geen nieuwe trofeeën, geen nieuwe teams, maar een bredere impact buiten de sport.
Hij bleef tot maart 2009 nog verbonden aan Ferrari als bestuurslid, voordat hij volledig afscheid nam. Daarna begon een nieuwe fase die hem uiteindelijk tot een van de invloedrijkste bestuurders in de autosport maakte.
Zijn carrière overspant decennia, van 1993 bij Ferrari tot zijn vertrek bij de FIA in 2021. En pas in april 2026 werd dit bijzondere hoofdstuk met Red Bull openbaar.
