De wederopstanding van McLaren begon niet met een nieuwe auto of motor, maar met een ongemakkelijke waarheid. Toen Zak Brown in 2016 zijn intrek nam in Woking, trof hij geen tekort aan talent of middelen, maar een giftige overtuiging:
Dat de schuld van elk falen uitsluitend bij Honda lag. Dat gevoel van arrogantie was diep in de organisatie geslopen – en het kostte Brown jaren om het eruit te krijgen.
Wat vandaag een kampioensteam is, was in 2017 nog een schim van het roemrijke McLaren uit de jaren tachtig en negentig. In 2025, amper acht jaar later, vierde het team zowel de coureurs- als constructeurstitel.
Volgens Brown was dat succes onmogelijk geweest zonder eerst dat ‘probleem’ te verwijderen. Zak Brown kwam in november 2016 bij McLaren binnen als uitvoerend directeur van de technologiegroep die boven het F1-team hing.
Twee jaar later, in april 2018, nam hij de rol van CEO van het Formule 1-team over. Wat hij aantrof, verbaasde hem. McLaren stond in 2017 slechts negende in het constructeurskampioenschap – een vernederende positie voor een team dat ooit titels stapelde.
De sfeer binnen de organisatie was er een van ontkenning. Veel medewerkers geloofden dat het falen volledig te wijten was aan Honda, dat van 2015 tot 2017 motorleverancier was.
De pijnlijke momenten waren bekend: Fernando Alonso’s beruchte “GP2 engine”-uitspraak in Japan bleef hangen als symbool van frustratie. Maar Brown zag dat er meer mis was dan alleen vermogen.
“Ik wist niet hoe erg het was tot ik daar aankwam. Er was een arrogantie in de organisatie, het idee dat alles de schuld van Honda was. Natuurlijk hadden we een probleem met de powerunit, maar dat was lang niet ons enige probleem,” zei Zak Brown.
Het team had zichzelf wijs gemaakt dat hun chassis topklasse was en dat de motor hen simpelweg tegenhield. Toen McLaren in 2018 overstapte op Renault-motoren, bleek die theorie al snel onhoudbaar.
De resultaten verbeterden slechts van de negende naar de zesde plaats – een stap vooruit, maar geen bewijs van technische superioriteit.
De omslag: verantwoordelijkheid nemen
Voor Brown was dat moment bepalend. Hij zag dat het niet genoeg was om leveranciers de schuld te geven. Het probleem zat in de cultuur.
“We dachten: wij zijn geweldig, het is hun probleem. Maar als je van zesde naar eerste wilt, moet je naar jezelf kijken. Ik moest dat uit het systeem krijgen,” verklaarde hij.
Met dat inzicht begon hij aan een structurele schoonmaak. Afdelingen werden gereorganiseerd, interne communicatie opengebroken, en de vinger niet langer op anderen gericht. De overgang naar Renault liet zien dat motorwissels alleen geen wonderen verrichten.
Pas toen de houding binnen het team veranderde, kwam de opwaartse lijn echt op gang. Van 2018 tot 2020 steeg McLaren gestaag: van zesde naar vierde en vervolgens naar derde in het kampioenschap.
De terugval naar vijfde in 2022 leek even een waarschuwing, maar Brown had inmiddels een fundament gelegd waarop hij verder kon bouwen.
Het kantelpunt kwam in 2023. Dat jaar benoemde Brown Andrea Stella tot teambaas, een stap die achteraf cruciaal bleek. Tijdens de Grand Prix van Oostenrijk bracht McLaren een reeks updates die hun auto plotseling weer competitief maakten.
Vanaf dat moment veranderde het team van middenmoter in vaste podiumkandidaat. In 2024 en 2025 volgden de titels: twee constructeurstitels op rij, én Lando Norris die in 2025 zijn eerste wereldkampioenschap bij de coureurs pakte.
McLaren won in die twee seizoenen twintig van de achtenveertig Grands Prix – een verbluffende ommekeer na jaren van droogte.
“Zodra we de juiste energie in het team kregen en het momentum positief werd, begonnen de resultaten vanzelf te komen. Dan draait de sneeuwbal om: elk succes voedt het volgende.”
De weg naar boven was niet rechtlijnig. Covid-19 verstoorde de opmars, en 2023 begon nog chaotisch. Toch bleef Brown vasthouden aan zijn aanpak: eerlijkheid, zelfreflectie en samenwerking boven schuldverschuiving.
De prijs van onderschatting
Tussen 2013 en 2020 won McLaren geen enkele Grand Prix. De combinatie van Honda’s worsteling met de 1.6-liter V6-turbo-hybride motor en een matig chassis legde het team lam. Honda zou pas bij Red Bull, vanaf 2017, de motorproblemen definitief overwinnen.
Pas in 2021 brak Daniel Ricciardo de ban door de Grand Prix van Italië te winnen, met Norris als tweede. Toch kwam dat succes met een kanttekening: het was eerder een opportuniteit dan pure snelheid, want de overwinning viel McLaren toe nadat Verstappen en Hamilton elkaar uitschakelden.
Het duurde tot 2024 vooraleer McLaren weer op eigen kracht won. Lando Norris pakte zijn eerste zege in Miami en bewees in Hongarije dat de auto eindelijk de snelheid had om zonder geluk te winnen.
Vanaf dat moment ging het snel. In 2025 won McLaren twintig races, waarvan Norris er elf op zijn naam schreef en teamgenoot Oscar Piastri negen.
Samen namen ze het op tegen Max Verstappen, die acht keer zegevierde, maar de oranje auto’s van McLaren waren het hele seizoen het te kloppen team. Als Brown terugkijkt op zijn beginjaren, beseft hij hoe diep de problemen zaten.
De arrogantie was geen houding van individuen, maar een ingebakken reflex: de neiging om altijd een externe oorzaak te zoeken. Door dat te doorbreken, kon McLaren opnieuw leren groeien.
“Toen ik bij McLaren kwam, wist ik dat er iets mis was. Ik had het niet veroorzaakt, maar het was mijn taak om het te fixen.”
Het is zelden één grote stap die een team redt, maar een reeks kleine, eerlijke beslissingen. McLaren’s wederopstanding bewijst dat succes in de Formule 1 net zo goed in de vergaderruimte begint als op het circuit.
Wat Brown aantrof in 2016 was een team dat zijn glorie vergeten was. Wat hij achterlaat in 2025 is een organisatie die zichzelf weer gelooft – maar dit keer zonder arrogantie.
