Bij Red Bull lijkt het tweede stoeltje al jaren een vergiftigd geschenk. Wie naast Max Verstappen plaatsneemt, belandt vroeg of laat in de problemen. Jacques Villeneuve ziet de oorzaak helder en geeft het team een duidelijke boodschap: alleen een coureur die een auto echt naar zijn hand kan zetten, maakt kans om te overleven.
Volgens de Canadees falen veel coureurs niet vanwege gebrek aan snelheid, maar omdat ze niet in staat zijn hun gevoel te vertalen naar concrete feedback.
Verstappen kan dat wel, en dat verschil legt volgens hem pijnlijk bloot waarom de tweede stoel telkens opnieuw een valkuil wordt. Villeneuve beschrijft Verstappen als een coureur van de oude stempel.
Hij houdt van een auto die ‘peaky’ is: extreem scherp en lastig te besturen, maar met een hogere prestatielat. Voor Verstappen is dat ideaal, maar voor teamgenoten wordt het vaak een nachtmerrie.
“Max is een ouderwetse coureur, en er zijn er tegenwoordig niet veel meer zoals hij. Er waren er vroeger meer, maar nu is het zeldzaam om iemand te vinden die zo met een auto kan werken en die ook eigen kan maken.”
Volgens Villeneuve is het precies dát wat Red Bull moet meenemen in de keuze voor een tweede coureur. Zonder de vaardigheid om feedback te geven en eigen richting te kiezen in de setup, raken coureurs steeds verder achterop.
Tsunoda en Lawson als voorbeeld
De Canadees wijst op het huidige seizoen, waarin Liam Lawson en Yuki Tsunoda moeite hebben om naast Verstappen te presteren. Hij benadrukt dat dit niet per se met talent te maken heeft, maar met het gebrek aan technische input die zij leveren.
“Een coureur die goed genoeg is, kan zo dichtbij komen dat het team denkt: ‘oké, misschien zijn zijn opmerkingen waardevol’. Maar veel coureurs komen binnen en weten niet hoe ze aan een setup moeten werken. Ze zeggen alleen: ‘ik heb een beetje onderstuur.’ Maar waarom? Wat voel je precies? Dat idee ontbreekt vaak.”
Volgens hem is het doorslaggevend dat een coureur zijn eigen pad kan volgen. Blind kopiëren van Verstappen helpt niet, integendeel: daardoor verdwijnt het verschil alleen maar verder.
Villeneuve herinnert eraan hoe Pierre Gasly en Alexander Albon in het diepe werden gegooid bij Red Bull. Zij kregen geen tijd om te groeien, terwijl ze volgens hem pas later in hun loopbaan lieten zien dat ze wel degelijk beter konden presteren.
“Toen ze Gasly en Albon neerzetten, waren ze er nog niet klaar voor. Ze hadden een half seizoen nodig als rookies om op snelheid te komen, maar kregen die kans niet. Die twee zijn nu veel beter dan toen ze bij Red Bull reden.”
Ook Sergio Perez krijgt van Villeneuve een harde beoordeling.
“Perez zat al op zijn plateau, hij zou niet beter worden. Maar hij was nooit een wereldkampioen, ook niet aan het begin.”
Volgens Villeneuve was het dus vooraf al duidelijk dat Perez niet de ideale partner voor Verstappen zou zijn.
De rode draad in Villeneuve’s analyse is eenvoudig: Red Bull moet stoppen met zoeken naar coureurs die zich aanpassen aan Verstappen, en in plaats daarvan iemand vinden die zelfstandig kan bouwen aan de auto.
“Ze zeggen vaak: ‘als Max dit doet, dan doe ik hetzelfde.’ Maar dat helpt niet. Tijdens het seizoen raken ze dan steeds verder weg.”
Daarmee legt hij de vinger op de zere plek. Het tweede stoeltje is geen kwestie van snelheid alleen, maar van inzicht, feedback en de moed om een andere weg te kiezen.
Het patroon is de afgelopen jaren duidelijk zichtbaar: telkens wanneer Red Bull een nieuwe coureur naast Verstappen zet, blijken de verwachtingen te hoog en de aanpassing te moeilijk.
Voor Villeneuve is de oplossing niet om nóg een gok te wagen, maar om een coureur te vinden die technisch volwassen genoeg is om zijn eigen koers te varen.
Die boodschap komt hard aan, maar geeft volgens hem wel het enige perspectief om de vloek van het tweede stoeltje te doorbreken.
