Wat begon als een weekend vol belofte voor McLaren eindigde in frustratie en zelfreflectie. Op vrijdag zag het team er onverslaanbaar uit, met een auto die zowel in de lange runs als in de kwalificatiesimulaties de concurrentie ver achter zich liet.
Red Bull leek uit balans, Verstappen sprak zelfs van een van de slechtste starts van een weekend in tijden. Maar Formule 1 draait niet om verwachtingen. Het draait om uitvoering. En op dat vlak toonde Red Bull opnieuw waarom zij de maatstaf blijven.
“We trokken eerst aan de trekker. En we betaalden de prijs.” — Andrea Stella
Vrijdag in Imola leek alles te kloppen. McLaren’s MCL39 domineerde, met Pastri snel en zelfverzekerd en Norris stabiel en solide. De grip was er, de balans klopte, en het team straalde vertrouwen uit.
Zelfs experts voorspelden een McLaren-overwinning, gezien hoe moeilijk Red Bull het had. De RB21 had last van instabiliteit en een krappe afstelling die nauwelijks werkte.
Maar zondagochtend keerde alles om. Verstappen had z’n zaakjes op orde. En wat een race werd voor McLaren om hun stempel op het seizoen te drukken, werd een les in strategische zelfdestructie.
Want snelheid is één ding, maar races win je met inzicht, koelbloedigheid en geduld. En precies daar ging het mis.
De echte klap kwam bij bocht twee
De eerste tik uitgedeeld door Verstappen kwam al vroeg. Zijn gewaagde inhaalactie aan de buitenkant bij bocht Tamburello gaf hem direct de leiding.
Geen spectaculaire snelheidsverschillen, maar een meesterzet: wie op Imola op kop ligt, bepaalt het tempo. In schone lucht kon Verstappen zijn banden sparen en de race controleren. Pastri daarentegen zat meteen in vuile lucht en begon al vroeg te glijden.
De telemetry bevestigde het: in de eerste negen ronden pakte Verstappen slechts twee tienden voorsprong. Geen wereld van verschil. Maar wat daarna gebeurde, was cruciaal.
Pastri kreeg te maken met thermische graining — oververhitting van het loopvlak op de rechtervoorband. En dat op een circuit waar de temperaturen tot 45 graden opliepen.
McLaren had de snelste auto, maar de set-up was te agressief voor die omstandigheden. Na ronde tien zakte Pastri’s tempo in. De auto gleed, de banden raakten oververhit, en McLaren besloot in te grijpen. Een extra pitstop moest redding brengen.
Maar zoals Andrea Stella later toegaf: het was geen geplande strategie, het was paniek. En dat zie je terug in het resultaat. Imola is namelijk het slechtste circuit op de kalender voor een tweestop.
De pitstraat is extreem lang, inhalen is moeilijk, en er is maar één DRS-zone. Pastri kwam na zijn stop midden in het verkeer terug de baan op — zeven auto’s tussen hem en schone lucht. Terwijl hij zijn weg moest banen door de middenmoot, trok Verstappen de leiding verder naar zich toe.
Norris, die op een éénstopstrategie bleef, vond gaandeweg zijn tempo terug. Zijn rondetijden zakten na ronde twaalf opnieuw naar het 1:19-niveau. Hij bewees dat de band uiteindelijk stabiliseerde — iets wat Pastri nooit de kans kreeg te laten zien.
Eén verkeerde gok, en het was voorbij
McLaren gokte, maar deed dat op het verkeerde moment. Data wees uit dat de banden bij zowel Norris als Verstappen na de eerste fase juist beter presteerden.
De oppervlaktetemperaturen stabiliseerden, de grip keerde terug. Het enige wat Pastri had moeten doen, was volhouden.
“We hadden moeten wachten. Maar we raakten in paniek.” — Andrea Stella
De pitmuur handelde alsof ze een dreigende ramp zagen. Terwijl in werkelijkheid, zoals de situatie bij Mercedes met George Russell liet zien, het probleem niet slijtage was, maar warmte. Russell had na zijn stint nog 70% profiel op de banden. Dat zegt genoeg.
Had McLaren beide coureurs op een éénstop gezet, dan hadden ze Red Bull echt kunnen onder druk zetten. Nu splitste het team zijn strategie en was de angel uit het gevecht.
Red Bull had geen dominante auto in Imola. Maar Verstappen liet zien waarom hij de benchmark is. Hij reed foutloos, koos slimme lijnen, en bovenal: hij liet McLaren zelf de fouten maken.
Christian Horner noemde het later “een race van perfecte uitvoering”. Geen ronderecords, geen gekke acties. Gewoon strak en klinisch.
De upgrades aan de RB21 in Imola hielpen ook. Subtiele aerodynamische aanpassingen maakten de auto beter beheersbaar, vooral qua afstelling.
Het was niet spectaculair zichtbaar op de klokken, maar wel cruciaal in hoe de auto reageerde in de race. Red Bull vergrootte hun speelruimte, en dat maakt ze nóg gevaarlijker.
McLaren heeft ondertussen upgrades beloofd voor races als Monaco, Canada en Singapore — circuits die beter passen bij hun sterktes. Maar upgrades zijn geen garantie voor succes.
