Het seizoen 2026 begon met hoge verwachtingen voor Aston Martin. De auto, de AMR26, was de eerste die volledig werd ontworpen door Adrian Newey en tegelijkertijd aangedreven werd door een nieuwe Honda powerunit.
Die combinatie zorgde vooraf voor veel enthousiasme. De samenwerking tussen een legendarische ontwerper en een fabrikant met een rijke historie leek het begin van iets groots.
Maar de realiteit bleek anders. De start van het seizoen was ronduit zwak. Het team scoorde in de eerste races geen punten en bungelde onderaan het veld. Dat kwam niet alleen door prestaties, maar vooral door betrouwbaarheid.
De grootste boosdoener was een probleem met zware vibraties in de powerunit. Die trillingen beschadigden batterijen en andere componenten, waardoor het team nauwelijks consistente runs kon maken.
In Melbourne had Aston Martin vier batterijen beschikbaar, maar twee daarvan vielen al uit na de eerste vrije training. Dat soort problemen remt ontwikkeling en maakt racen bijna onmogelijk.
Honda gaf aan dat het inmiddels grip begint te krijgen op het probleem, maar de schade in de openingsfase was al groot De situatie werd pijnlijk zichtbaar tijdens de Grand Prix van Japan op Suzuka. Daar was Aston Martin over één ronde de langzaamste auto van het hele veld.
Dat is een harde conclusie voor een team met zulke ambities. Fernando Alonso bracht als enige coureur een AMR26 over de finish. Hij eindigde als achttiende. Dat was tegelijk de eerste finish van een Aston Martin-Honda in een Grand Prix.
Het laat zien hoe moeizaam het begin is geweest. Op papier zijn dat slechts cijfers. Maar in de praktijk betekent het dat het team structureel achterloopt. Zelfs teams zonder ervaring op dit niveau presteren soms beter.
Dat maakt de situatie extra wrang. De aanpak van Newey speelt een grote rol in dit verhaal. Hij staat bekend als iemand die altijd grenzen opzoekt. Niet een beetje, maar volledig. Volgens Damon Hill zit daar zowel de kracht als het risico.
Hill werkte in het verleden met Newey bij Williams en weet hoe hij denkt en werkt.
“Als je tegen Adrian zegt: ‘We blijven veilig binnen deze cirkel’, dan zegt hij: ‘Wat gebeurt er als je buiten die cirkel gaat?’”
Dat typeert zijn manier van ontwerpen. Hij zoekt constant de limiet op. Dat levert vaak succes op, maar kan ook tijdelijk problemen veroorzaken. Hill verwacht dat Newey die richting blijft volgen.
“Hij zal die kant op blijven duwen en dan zal er iets uitkomen. Of het werkt nooit – wat onwaarschijnlijk is, want dat gebeurt bijna altijd – maar het kost tijd.”
Dat ‘tijd’-element is precies waar de spanning zit. Want hoeveel tijd krijgt hij?
Vertrouwen versus twijfel
Binnen het team speelt een belangrijke vraag: hoe lang blijft het vertrouwen bestaan? Resultaten blijven uit. Problemen stapelen zich op. En toch vraagt Newey om geduld. Hill ziet dat spanningsveld duidelijk.
“Hoe lang gaat dit duren voordat er een ommekeer komt? Ze doen nauwelijks beter dan een team dat dit nog nooit heeft gedaan.”
Hij stelt zelfs een scherpere vraag.
“Komt er een punt waarop Adrian een ramp veroorzaakt, omdat hij zo ver gaat dat zijn competitiedrang hem in de weg zit?”
Dat is geen kleine twijfel. Het raakt de kern van het project. Newey heeft een duidelijke visie op perfectie. Hij wil dat iedereen daarin meegaat. Maar niet iedereen ziet dat eindpunt even duidelijk.
“Hij is iemand met een beeld van perfectie en wil iedereen daarin meenemen. En een beetje zoals Mozes, iedereen vraagt zich af: waar is dat beloofde land?”
Die vergelijking zegt veel. Het team moet geloven in iets dat nog niet zichtbaar is. De problemen bij Aston Martin zijn niet toevallig ontstaan. Een belangrijke factor is de timing. Newey begon pas in maart 2025 bij het team.
Op dat moment was de ontwikkeling van de Honda-powerunit voor 2026 al ver gevorderd. Dat betekent dat hij niet vanaf het begin betrokken was bij het totale concept. Tegelijk werkte Honda aan een nieuwe works-samenwerking en moest het zich aanpassen aan de regels van 2026.
Daarbovenop kwam een gebrek aan ervaring. Honda gaf zelf aan dat een deel van de ervaren Formule 1-engineers niet terugkeerde na de eerdere pauze uit de sport. Dat zorgde voor kennisverlies.
Toen Newey later instapte, wijzigde hij delen van de oorspronkelijke ontwerpkeuzes. Dat had gevolgen voor de integratie tussen chassis en powerunit. Vooral op het gebied van packaging en downforce werd het ingewikkelder.
Dat soort wijzigingen klinkt klein, maar heeft grote impact op hoe een auto functioneert. Alles moet samenwerken. En juist daar ging het mis. De vraag die boven dit alles hangt, is simpel maar zwaar: waar eindigt dit project?
Hill gebruikt twee extreme beelden. Een supernova, een enorme doorbraak. Of een zwart gat, waarin alles instort. Hij erkent het risico, maar kiest uiteindelijk een kant.
“We moeten afwachten of Adrian kan leveren, of dat er gewoon te veel speelt met die Honda-situatie.”
En daarna volgt zijn oordeel.
“Ik heb er vertrouwen in dat hij het gaat doen. Ik heb het gevoel dat hij weet dat dit zich gaat oplossen.”
Dat vertrouwen is gebaseerd op ervaring. Newey heeft vaker moeilijke fases gehad die uiteindelijk succes opleverden. Hill denkt dat hetzelfde hier gebeurt.
“Als je aan het einde van het seizoen terugkijkt naar het begin, zal er duidelijk bewijs zijn dat hij de hele tijd op de juiste weg zat.”
Dat is geen garantie. Maar wel een duidelijke verwachting. Aan het einde van de eerste fase van 2026 staat één feit vast: Aston Martin finishte in Japan met één auto op plaats 18, na een seizoenstart waarin het team nog geen enkel punt had gescoord.
