In een sport die steeds meer draait om cijfers, grafieken en kunstmatige intelligentie, is het juist de mens die volgens Newey het verschil maakt. De ontwerplegende vindt dat teams te veel vertrouwen op hun schermen en te weinig luisteren naar de coureur die de auto werkelijk voelt.
Het klinkt als een paradox: hoe geavanceerder de technologie, hoe groter de rol van degene achter het stuur. Toch ziet Newey dat als de realiteit van de moderne Formule 1.
De coureur is volgens hem niet alleen een deelnemer, maar het meest verfijnde instrument dat een team tot zijn beschikking heeft. Adrian Newey ziet een duidelijke valkuil in de huidige manier van werken.
Hij stelt dat teams vaak verdrinken in data-analyse en vergeten te luisteren naar de mensen die daadwerkelijk op het asfalt staan. Newey begon zijn carrière eind jaren tachtig bij March, een tijd waarin telemetry en sensoren nauwelijks bestonden.
Toen was de coureur de enige bron van informatie. Elke verandering in de auto werd gevoeld, beschreven en geanalyseerd op basis van menselijke ervaring. Vandaag, tientallen jaren later, is die directe communicatie grotendeels vervangen door digitale metingen.
Volgens Newey is dat een misvatting. Hij wijst erop dat sensoren wel aangeven wat de auto doet, maar niet waarom. Data toont het gevolg, niet de oorzaak. Daarom blijft het luisteren naar coureurs essentieel om te begrijpen hoe een auto zich werkelijk gedraagt.
“Mensen in de industrie besteden te veel tijd aan het kijken naar data en te weinig aan luisteren naar wat de coureur zegt.”
Hij benadrukt dat een coureur vaak onbewust aanpassingen maakt aan zijn rijstijl om tekortkomingen van de auto te compenseren. Die instinctieve reacties zijn goud waard voor een engineer – mits ze herkend en juist geïnterpreteerd worden.
De coureur als gevoeligste sensor
Newey beschouwt de coureur als het meest precieze meetinstrument in de sport. Waar een sensor slechts meet, voelt de mens. Dat maakt elke coureur een onmisbare schakel in het ontwikkelingsproces van een Formule 1-auto.
“De coureur is de meest gevoelige sensor in de auto. Het probleem met echte sensoren is dat ze wel vertellen wat de auto doet, maar niet waarom dat gebeurt.”
Volgens Newey is dit onderscheid cruciaal. Coureurs passen zich voortdurend aan, vaak zonder het zelf te beseffen.
Ze veranderen hun stijl, zoeken balans en voelen waar de grenzen liggen. Daardoor weten ze intuïtief meer over de auto dan data ooit kan vastleggen.
“Coureurs zijn intuïtieve wezens. Ze passen hun rijgedrag automatisch aan de beperkingen van de auto aan, vaak zonder dat ze weten dat ze dat doen. Daarom moet je ze echt ondervragen om die informatie boven tafel te krijgen.”
Zijn visie sluit aan bij het idee dat menselijke intuïtie, mits goed benut, de sleutel is tot technologische vooruitgang. In een wereld die steeds meer vertrouwt op algoritmes, blijft gevoel onmisbaar.
Newey weet waar hij het over heeft. In zijn loopbaan heeft hij 26 wereldkampioenschappen op zijn naam staan, verspreid over zijn werk bij Williams, McLaren en Red Bull.
Sinds maart is hij actief bij Aston Martin, waar hij als managing technical partner en aandeelhouder werkt aan de toekomst van het team. Zijn focus ligt op de auto voor 2026, een jaar waarin de Formule 1 grote veranderingen zal doorvoeren in zowel chassisregels als powerunits.
Newey wil met Aston Martin een nieuwe kampioen bouwen, met dezelfde principes die hem al decennialang succes brachten: het samenspel van mens en machine.
Hij gelooft niet dat technologie de menselijke factor vervangt. Integendeel: naarmate de data complexer wordt, stijgt de waarde van degene die ze moet interpreteren. De coureur is die vertaler.
“Toen ik begon, waren er geen datarecorders of telemetrie. De input van de coureur was absoluut cruciaal, omdat dat de enige aanwijzing was voor hoe de auto zich gedroeg.”
Die overtuiging is sindsdien niet veranderd. Zelfs met duizenden sensoren aan boord blijft de coureur volgens hem de kern van de performance.
Het tijdperk van simulaties
De Formule 1 is inmiddels een digitale speeltuin geworden. Teams beschikken over duizenden realtimesensoren die elke bocht, trilling en luchtdruk meten. Toch zijn ook die gegevens afhankelijk van interpretatie.
Daarom gebruikt elk team tegenwoordig een zogenoemde driver-in-the-loop-simulator. Zo’n simulator is geen videogame, maar een hoogtechnologisch hulpmiddel. Engineers gebruiken hem niet om coureurs te trainen, maar om instellingen te testen.
“Deze simulators zijn vooral engineeringtools. Ze dienen om verschillende set-ups, veren, rolstangen en vleugelafstellingen te evalueren vóór we naar de volgende race gaan, of om fundamenteel onderzoek te doen naar ophangingsgeometrie en aerodynamica.”
Het idee is om nieuwe richtingen te testen zonder het circuit op te hoeven. Maar zelfs daar blijft de coureur essentieel.
“Waarom hebben we een coureur in de loop nodig, in plaats van een volledig digitale simulatie? Omdat niemand erin geslaagd is een goed genoeg model van een coureur te maken dat echt kan voelen wat die ervaart. We hebben de mens nodig om dat te beschrijven.”
Het menselijk brein, zegt hij, is nog altijd de beste computer in de sport. Newey ziet een toekomst waarin de coureur niet vervangen, maar juist versterkt wordt door technologie.
De samenwerking tussen menselijke feedback en digitale analyse maakt het mogelijk om beter te begrijpen wat een auto doet – en waarom.
“De rol van de coureur is net zo belangrijk als altijd. Je zou zelfs kunnen zeggen dat die vandaag nóg belangrijker is, omdat we data en menselijke input kunnen combineren om precies te begrijpen wat de auto doet en hoe we die sneller kunnen maken.”
Die overtuiging vormt de basis van zijn werk bij Aston Martin, waar hij de komende jaren aan een nieuwe generatie auto’s werkt. Terwijl de rest van de Formule 1 zich blindstaart op cijfers, blijft Newey geloven in het instinct van de mens.
Zijn aanpak bewijst dat technologie pas echt tot leven komt wanneer er iemand achter het stuur zit die haar begrijpt. En dat, zegt hij, is precies wat de Formule 1 nog altijd zo menselijk maakt.
“De coureur blijft de sleutel. Zonder hem weten we wat er gebeurt, maar nooit waarom.”
