Een week eerder vierde Mercedes de overwinning in Canada nog met champagne. In Oostenrijk vloeide er alleen zweet. Op het zonovergoten Red Bull Ring ging het team van Toto Wolff hard onderuit.
George Russell eindigde op plek vijf, maar wel op meer dan een minuut achterstand van de dominante McLarens. Ferrari kwam zelfs dertig seconden eerder over de finish. En dat terwijl Mercedes de race in ging met podiumambities.
De problemen waren allesbehalve nieuw. Mercedes worstelt al maanden met oververhittende banden. In Jeddah en Imola zagen we het eerder gebeuren, maar in Oostenrijk werd het pijnlijk uitvergroot.
Het asfalt was ruw, de temperatuur reikte de 50 graden en het aantal snelle bochten legde de zwakke plekken van de W16 volledig bloot.
“Ik verwachtte een slechte race, maar het was erger dan ik ooit had kunnen denken,” — George Russell
Zelfs in Spanje, waar het net zo warm was, hield Mercedes nog redelijk stand. In Oostenrijk lukte dat niet. Dat suggereert dat het niet alleen aan temperatuur ligt. De lay-out van het circuit, met lange snelle bochten en remzones, lijkt de echte boosdoener.
De deceptie was extra zuur omdat Mercedes dacht de oplossing gevonden te hebben. In Canada werkte een nieuwe set-up nog uitstekend. Het team koos ervoor die richting door te trekken in Oostenrijk. Geen goed idee, bleek al snel.
“We kozen voor een logische richting voor Canada, maar het was tegendraads voor Oostenrijk,” — Toto Wolff
De auto hield zich in de kwalificatie nog staande dankzij de rechte stukken en remzones. Maar in bochten als Turn 9 verloor de W16 kostbare tijd. Het temperatuurverschil tussen de vrijdagtraining en de race op zondag – bijna 10 graden – was net dat zetje richting catastrofe.
Traction verdwijnt, vertrouwen brokkelt af
Niet alleen het tempo zakte in. Door de oververhitte banden verdween ook de tractie. De auto gleed uit de bochten, wat het lastig maakte om tempo te houden of in te halen. De marge met het middenveld kromp tot vijf seconden — geen cijfers die je associeert met een topteam.
De keuze om te experimenteren met de afstelling was bewust, ook met het oog op 2026. Mercedes wilde weten hoe ver ze konden gaan. Maar de poging leverde geen waardevolle winst op, alleen harde lessen.
“Het is de perfecte storm: ruw asfalt, een hogesnelheidscircuit, het meeste aantal ronden én 50 graden,”
Wolff gaf na afloop toe dat het team beter had kunnen kiezen voor een conservatievere aanpak. De experimenten in Barcelona en Montreal hadden een gemengd resultaat, maar in Spielberg ging het mis.
“We hadden gewoon de set-up van vorig jaar kunnen gebruiken. Misschien stonden we dan op het podium,”
Voor de titelstrijd maakt het weinig uit. Mercedes zit daar simpelweg niet in. Maar de terugval in Oostenrijk is een herinnering aan hoe dun de lijn tussen succes en mislukking is in de Formule 1.
De komende races worden cruciaal. Niet om prijzen te winnen, maar om de juiste lessen te trekken voor de toekomst. Want als dit Mercedes is op een warm circuit, dan wordt 2026 een heet hangijzer.
