Een volle tank in de Formule 1 kan richting de 40.000 dollar gaan en dat heeft niets te maken met verspilling, maar alles met technologie en ontwikkeling. De prijs per liter ligt rond de 500 dollar of zelfs hoger, waardoor elke druppel brandstof een serieuze investering is.
Het begint bij de prijs per liter. Waar gewone brandstof bij een tankstation relatief goedkoop is doordat de ontwikkelkosten verdeeld worden over tientallen miljoenen liters, werkt dat in de Formule 1 totaal anders.
Er zijn slechts vijf bedrijven die brandstof leveren aan de elf teams. ExxonMobil levert aan Red Bull en VCARB, Petronas aan Mercedes, Williams, McLaren en Alpine, Shell aan Ferrari, Haas en Cadillac, Aramco aan Aston Martin en BP aan Audi.
Deze bedrijven produceren geen enorme hoeveelheden brandstof. Daardoor worden alle ontwikkelkosten direct verwerkt in een klein aantal liters. Dat zorgt ervoor dat de prijs per liter oploopt tot ongeveer 500 dollar.
Omdat de volumes laag zijn en de technologie uniek, ontstaat een prijsniveau dat ver boven normale brandstof ligt. Om te begrijpen waarom een tankbeurt richting 40.000 dollar gaat, moet je kijken naar het verbruik per raceweekend.
De tankinhoud van een auto is in 2026 teruggebracht van 90 liter naar 75 liter. Op racedag wordt die volledig gevuld. Tijdens de twee dagen daarvoor op het circuit verbruikt een auto nog eens ongeveer 180 liter.
Dat brengt het totaal op ongeveer 250 liter per auto per weekend. Met twee auto’s per team komt dat neer op 500 liter per raceweekend. Bij een prijs van 500 dollar per liter betekent dat een bedrag van ongeveer 250.000 dollar per weekend voor een team.
Over een seizoen van 24 races loopt dat op tot ongeveer 12.000 liter per team per jaar. Dat resulteert in een jaarlijkse brandstofrekening van ongeveer 6 miljoen dollar, exclusief testdagen en andere activiteiten.
| Onderdeel | Hoeveelheid |
|---|---|
| Brandstof per auto per weekend | ± 250 liter |
| Brandstof per team per weekend | ± 500 liter |
| Aantal races per seizoen | 24 |
| Jaarverbruik per team | ± 12.000 liter |
| Prijs per liter | ± $500 |
| Jaarlijkse kosten | ± $6 miljoen |
Brandstof zonder olie en met planten als basis
Wat deze brandstof extra bijzonder maakt, is dat er geen olie in zit. De nieuwe brandstof is volledig fossielvrij en wordt gemaakt van switchgrass. Switchgrass is een energiegewas dat groeit op minder vruchtbare grond en weinig water, meststoffen en pesticiden nodig heeft.
Het grote voordeel is dat het een vaste plant is. Dat betekent dat het 20 tot 30 jaar geoogst kan worden zonder opnieuw te planten. De omzetting naar brandstof gebeurt via fermentatie.
Daarmee wordt de biomassa omgezet in bruikbare brandstof. In 2022 stelde de FIA de regels vast voor deze nieuwe brandstof. De eis was duidelijk: volledig duurzaam en zonder fossiele componenten.
Dat dwong de leveranciers om nieuwe bronnen te vinden en nieuwe chemische processen te ontwikkelen. De ontwikkeling van deze brandstof duurde meer dan drie jaar. Elk bedrijf werkte met teams van meer dan 70 specialisten.
Er werden honderden verschillende formules getest voordat een definitieve samenstelling werd gevonden die aan alle eisen voldoet. In elke liter zitten daardoor kosten voor onderzoek, motorbanktests, mengprocessen en logistiek.
Daarnaast spelen certificering en langdurige ontwikkeling een rol in de prijs. Omdat het om relatief kleine volumes gaat, worden al deze kosten direct doorberekend. Dat maakt de brandstof extreem duur, maar ook extreem geavanceerd.
In de Formule 1 is brandstof net zo belangrijk als de motor zelf. Het is geen standaardproduct, maar een specifiek afgestemd onderdeel van de auto. De brandstof moet precies passen bij de turbo, temperatuur en compressieverhoudingen van de motor.
Zelfs een kleine afwijking kan leiden tot prestatieverlies. Een verbetering in verbranding kan juist zorgen voor meer vermogen of een lager verbruik over een raceafstand. Dat maakt elke optimalisatie miljoenen waard.
In tegenstelling tot gewone brandstof, die in duizenden verschillende motoren moet werken, is F1-brandstof ontworpen voor één specifieke motor.
Intensieve samenwerking tussen teams en leveranciers
De brandstofleveranciers werken nauw samen met de teams. Ze sturen engineers mee naar elke race en ondersteunen direct in de garage. Daar staat een speciaal laboratorium waar chemici analyses uitvoeren.
Ze controleren wat er in de tank gaat en wat er uit de motor komt. Dat proces lijkt op een medische test en geeft inzicht in de prestaties van de auto. De engineers geven op basis van die data advies aan het team.
Daarnaast zijn er vaak ook marketingmedewerkers aanwezig, omdat de samenwerking ook een sponsorcomponent heeft. Tijdens een race wordt de auto vooraf gevuld in de garage. Bijtanken tijdens de race is niet toegestaan.
Het systeem waarmee wordt getankt is afgesloten en niet zichtbaar voor het publiek. Na de race moet er minimaal één liter brandstof in de tank zitten. Deze regel is bedoeld om fraude te voorkomen en om de brandstof te kunnen testen.
Een bekend voorbeeld is Sebastian Vettel in 2021 in Hongarije. Hij werd gediskwalificeerd omdat er minder dan één liter brandstof beschikbaar was. Dat laat zien hoe strikt de regels worden toegepast.
De brandstof moet wereldwijd worden vervoerd naar 24 races in 21 landen. Voor Europese races gebeurt dat via de weg in verzegelde containers van 40 kilogram. Voor races buiten Europa wordt gebruikgemaakt van luchttransport of speciale vrachtoplossingen.
Voor Australië werd de brandstof bijvoorbeeld vanuit het Verenigd Koninkrijk verzonden. De containers zijn verzegeld, worden gevolgd en zijn temperatuurgecontroleerd. Zelfs kleine vervuiling kan de prestaties beïnvloeden of leiden tot afkeuring door de FIA.
Opvallend is dat de brandstof die in de auto’s wordt gebruikt, minder dan één procent van de totale CO₂-uitstoot van de sport vormt. Het grootste deel van de uitstoot komt van reizen, zoals vluchten van teams.
Dat plaatst de discussie over duurzaamheid in perspectief. De brandstof is technisch complex en duur, maar vormt slechts een klein deel van het totale milieueffect.
