De Italiaanse GP van 2025 hangt in de lucht als een dreigende onweersbui. Ferrari staat voor de zwaarste week van het seizoen, precies op het moment dat Lewis Hamilton steeds vaker vragen oproept over zijn niveau.
De thuissfeer in Monza, normaal een kracht, dreigt een molensteen te worden. Lewis Hamilton, zevenvoudig wereldkampioen en nog altijd icoon, lijkt niet meer dezelfde coureur als vroeger.
Waar hij in eerdere jaren foutloos door de bochten vloog, ging het vorig seizoen in Zandvoort mis met een fout die volgens velen “geen Hamilton-fout” mocht heten. Ook dit jaar blijft hij achter bij teamgenoot Charles Leclerc.
Zijn reputatie als misschien wel de grootste Britse sporter ooit staat buiten kijf, maar er wordt openlijk gesproken over het einde van zijn carrière.
Het gaat niet langer alleen over pech of een lastige auto; het gaat om fouten, snelheid die ontbreekt en een coureur die niet meer vanzelfsprekend boven de rest uitstijgt. Christian Hugil vatte het zo samen in de podcast Fast and the Curious:
“Als Lewis volgend jaar nog steeds presteert op het niveau van dit en vorig seizoen, dan kijken we waarschijnlijk heel snel naar het einde van zijn carrière. Dat is niet controversieel om te zeggen.”
De discussie gaat verder dan resultaten. Het gaat om stijl, vertrouwen en de vraag of de man die ooit een generatie definieerde nog kan meebewegen met een nieuwe generatie auto’s.
Het probleem met de nieuwe generatie auto’s
Hamiltons aanvallende rijstijl, diep remmen en vol vertrouwen de bocht uitkomen, lijkt minder te werken met deze generatie auto’s. Alex Brundle legde in dezelfde podcast uit waarom dit hem in de problemen brengt:
“Hamilton breekt diep, controleert de achterkant van de auto en maakt het af in de middenbocht. Deze generatie auto’s beloont dat niet. Hij probeert zich aan te passen, maar na jaren hetzelfde te hebben gedaan, is dat moeilijk.”
Volgens Brundle is het alsof Hamilton vecht tegen zijn eigen spiergeheugen. Hij weet hoe hij altijd reed, maar de auto vraagt nu om iets anders. Het resultaat: slordigheden, onrust en een coureur die niet meer onaantastbaar oogt.
Hamiltons toekomst lijkt daarom samen te hangen met de veranderingen in 2026. Als die auto’s beter aansluiten bij zijn stijl, kan er nog een ommekeer komen. Fernando Alonso bewees dat een comeback op latere leeftijd mogelijk is.
Maar tot die tijd is de vraag of Hamilton nog kan overtuigen. En dan is er Ferrari. Waar Hamilton worstelt met zijn eigen vorm, worstelt Ferrari met de druk van Italië. De mislukte race in Zandvoort hing als een donkere wolk boven het team.
Charles Leclerc was keihard in zijn oordeel: er waren geen zilveren randjes meer, alleen een slecht weekend.
Frederic Vasseur probeerde positief te blijven, maar zelfs zijn woorden konden het beeld niet keren. Ferrari oogt kwetsbaar, juist op het moment dat Monza nadert. De Italiaanse kranten staan klaar om genadeloos in te hakken als de thuisrace opnieuw mislukt.
Het team voelt die druk als geen ander. Monza is niet zomaar een race; het is voor Ferrari wat het EK of WK voetbal voor Italië is. Slecht presteren in Monza is een nationale kwestie. En precies dat scenario dreigt nu.
McLaren, motorpech en de strijd aan de top
Terwijl Ferrari en Hamilton ploeteren, blijft McLaren indruk maken. Lando Norris en Oscar Piastri vormen het sterkste koppel van het moment.
Toch ging het in Zandvoort mis toen Norris’ auto plotseling uitviel. Het was een ouderwetse motorpech, bijna komisch in zijn knulligheid. Greg James omschreef het zo in de podcast:
“Het was alsof mijn moeders oude Nissan Sunny het begaf op weg naar de M25. Zo’n lullige sputter, gewoon stilvallen. In deze tijd, met zulke betrouwbare auto’s, voelt dat bijna jaren negentig.”
De uitvalbeurt van Norris gooide een gat in de titelstrijd. Piastri oogt ongenaakbaar en constant. Maar zoals de podcasthosts benadrukten: in de Formule 1 kan alles gebeuren. Eén mislukte kwalificatie, een olielek of een tik van een concurrent en het kampioenschap kan kantelen.
De vraag blijft of McLaren dit momentum kan vasthouden. Voorlopig lijkt Piastri de man die niets fout doet, terwijl Norris op zoek moet naar een manier om de achterstand in te lopen.
Naast de gevestigde namen was er in Zandvoort ruimte voor emotie. Isaac Hajar haalde zijn eerste podium en straalde van trots. Zijn woorden gingen misschien onder de radar, maar waren veelzeggend:
“Ik ben de eerste Arabische coureur in de Formule 1. Het is enorm, maar niemand lijkt het te zien. Voor mij is het gigantisch.”
Zijn traject is opmerkelijk: van een crash in Melbourne, waar Anthony Hamilton hem moest troosten, tot een seizoen waarin hij volwassenheid en snelheid toont. De podcastleden prezen hem als iemand die nog tien jaar of meer in de Formule 1 zal blijven.
Ook Kimmy Antonelli kwam aan bod. De jonge Mercedes-coureur begon veelbelovend, maar maakte fouten die meer passen bij Formule 2 dan bij de hoogste klasse.
Zijn snelheid staat buiten kijf, maar er zijn twijfels of hij niet te vroeg in een topteam is geplaatst. Christian Hugil zei daarover:
“Ik begin me zorgen te maken. Misschien was het beter geweest als hij, net als Russell destijds, eerst ervaring had opgedaan bij een kleiner team.”
Toch geloven velen dat Mercedes hem bewust nu al klaarstoomt voor de nieuwe regels in 2026. Het risico is groot, maar de beloning kan nog groter zijn.
