Zo ziet het uitblijven van succes eruit: Hülkenberg en Stroll op weg naar negatieve mijlpalen

Nico Hülkenberg heeft al meer dan 240 Grands Prix gereden zonder één overwinning – en het einde is nog niet in zicht. Daarmee is hij hard op weg om het grootste ongewenste F1-record ooit te bezitten.

Ongewenste F1-records die gebroken kunnen worden gaan niet over glorie, maar over pech, mislukte strategieën en net niet-situaties. In dit artikel nemen we een scherpe duik in de records die niemand wíl hebben, maar die toch zomaar in 2025 of 2026 op naam kunnen komen van bekende namen.

Andrea de Cesaris hield jarenlang het record met 208 races zonder winst. Dat leek lang onaantastbaar – tot Nico Hülkenberg eraan begon te knagen.

Inmiddels staat Hülkenberg op meer dan 240 starts zonder overwinning, met als beste resultaat een derde plaats. En hij rijdt gewoon door. Dat betekent dat hij in 2025/2026 mogelijk afstevent op een totaal van meer dan 250 Grand Prix-starts zonder zege.

Ook Kevin Magnussen en Lance Stroll kruipen dichter bij de grens van 200 starts zonder winst. En hoewel Stroll nog jong is, groeit zijn record stilletjes mee.

Geen podium, geen champagne: de schrijnende cijfers

Niet alleen overwinningen tellen – zelfs een podiumplaats blijft voor sommigen onbereikbaar. Ook hier springt Hülkenberg eruit. Ondanks meer dan 227 races heeft hij nog nooit op het podium gestaan. Dat is uniek, en niet in positieve zin.

Veel rijders met lange carrières weten op z’n minst één keer op het ereschavot te eindigen. Maar Hülkenberg blijft het grote voorbeeld van consistentie zonder beloning.

“Hij is altijd snel, altijd solide — maar er komt gewoon nooit een topresultaat uit.” — Martin Brundle over Hülkenberg

De kans bestaat dat dit record in 2026 zó groot wordt, dat het pas over tientallen jaren verbroken zou kunnen worden. Sommige coureurs pakken een podium en verdwijnen dan jarenlang uit beeld – om ineens tóch weer op te duiken. Hoewel exacte data moeilijk bij te houden zijn, geldt: alles boven de vijf seizoenen is opvallend.

Omdat Hülkenberg nooit een podium haalde, ligt bij hem niet eens een tussenpauze, maar een eeuwige leegte. Toch zijn er coureurs die tussen twee podiums door hele tijdperken zagen passeren.

Dit soort ‘stilte tussen de feestjes’ laat zien hoe wispelturig F1 kan zijn – en hoe een klein team of fout moment het verschil maakt tussen glorie en vergetelheid.

Teams als Haas hebben de afgelopen seizoenen veel uitvalbeurten gekend, soms meer dan tien in één jaar. Oorzaken zijn uiteenlopend: van motorproblemen tot strategieblunders. Historisch gezien zijn teams als Ferrari en Williams ook berucht vanwege seizoenen met talloze uitvalmomenten.

Voor 2025 en 2026 zijn de zorgen vooral gericht op technische betrouwbaarheid: met complexe hybride systemen en strengere regels rond motoronderdelen kunnen de uitvalcijfers weer gaan stijgen.

Voor fans is het pijnlijk, voor engineers frustrerend, en voor statistiekenmakers juist interessant: uitvalreeks = mogelijk recordmateriaal.

Verstappen of teamgenoot? De grootste seizoensachterstand

Het gebeurt vaker dan je denkt: één coureur die ver boven zijn teamgenoot uitsteekt. In 2025 zouden namen als Kevin Magnussen of zelfs couruers als Oscar Piastri slachtoffer kunnen worden van het record: grootste achterstand op een teamgenoot in één seizoen.

De kloof tussen teamgenoten wordt meestal gemeten in punten aan het eind van het jaar. Een voorbeeld? Als Verstappen meer dan 300 punten scoort en zijn teamgenoot amper in de top 10 komt, groeit het verschil tot absurde hoogtes.

Deze statistiek zegt vaak iets over ervaring, maar óók over hoe dominant één coureur in het team is – iets wat bij Red Bull en McLaren regelmatig zichtbaar wordt.

Gridstraffen zijn het gevolg van motorwissels, versnellingsbakproblemen of structurele fouten. En in 2025 zijn de regels strenger dan ooit: minder toegestane onderdelen = sneller bestraft. Lando Norris en anderen die vaak upgrades nodig hebben, lopen risico op dit record.

Er is geen officiële grens, maar alles boven de 10 gridstraffen per seizoen is al opvallend. Als een coureur bijna elke race naar achteren wordt gezet, wordt het praktisch onmogelijk om nog aan een goed klassement te denken.

Vooral coureurs in teams die motoren testen of nieuwe tech proberen, zijn hier vaak de pineut. Andere opvallende negatieve records die dreigen:

Het zijn statistieken die maar weinig fans op een mok of T-shirt willen. Maar ze vertellen wel verhalen – van doorzettingsvermogen, gemiste kansen en frustrerende seizoenen.