Lewis Hamilton, Michael Schumacher, Ayrton Senna, Fernando Alonso en Max Verstappen domineren meestal het gesprek over de GOAT-status. Toch vindt Brundle dat één naam structureel te weinig aandacht krijgt.
Dat maakt deze discussie interessanter dan de standaard vergelijking tussen titels en overwinningen. Martin Brundle weet hoe het voelt om in het midden van de Formule 1 te staan.
Tijdens zijn eigen carrière reed hij voor Williams, Brabham, Benetton en McLaren. Juist daardoor krijgt zijn oordeel in discussies over de grootste coureurs extra gewicht.
Rachel Brookes schreef in haar boek F1 Racing Drive dat Brundle Lewis Hamilton statistisch als de grootste naam ziet. Daarmee erkent hij de indrukwekkende cijfers van de zevenvoudig wereldkampioen zonder veel discussie.
Maar daar stopt het niet. Volgens Brookes zei Brundle ook dat sommige coureurs iets hadden wat niet in tabellen past. Hij verwees naar Michael Schumacher als iemand die ineens tijd kon vinden waar dat onmogelijk leek.
De opvallendste draai kwam toen Brundle zijn persoonlijke keuze maakte. Hij noemde Ayrton Senna de beste coureur waar hij ooit zelf tegen reed.
“Ik denk dat hij een door God gegeven talent heeft dat ik bij niemand anders op dezelfde manier heb gezien.”
Dat is een stevige uitspraak, zeker omdat Hamilton, Verstappen en Schumacher allemaal in hetzelfde gesprek zitten. Toch bleef niet Senna de meest verrassende naam in Brundles analyse.
De echte verrassing was Alain Prost, de viervoudig wereldkampioen die volgens hem structureel wordt vergeten in deze discussie. Brundle noemde meerdere historische namen. Juan Manuel Fangio hoorde erbij.
Niki Lauda ook, mede vanwege zijn opmerkelijke comeback nadat hij bijna om het leven kwam en later opnieuw kampioen werd. Maar Prost kreeg een aparte status. Brundle stelde expliciet dat bijna niemand hem noemt, terwijl hij outstanding was.
Dat is opvallend, want Prost won wereldtitels in 1985, 1986, 1989 en 1993. Tijdens zijn carrière reed hij voor McLaren, Renault, Ferrari en Williams. Daarnaast verzamelde hij 51 overwinningen en 106 podiumplaatsen.
Dat zijn cijfers die in vrijwel elke andere sport automatisch leiden tot een plek in het absolute elitegesprek.
Senna versus Prost blijft de kern van het debat
De discussie krijgt extra lading omdat Senna en Prost misschien wel de beroemdste rivaliteit uit de Formule 1 vormden. Fans blijven dat tijdperk vergelijken met modernere gevechten zoals Hamilton versus Rosberg of Verstappen versus zijn recente rivalen.
Brundle maakt daarin een duidelijk onderscheid tussen statistiek en gevoel. Voor kale cijfers wijst hij naar Hamilton. Voor puur talent kiest hij Senna.
“Wiskundig gezien is het overduidelijk Lewis, zonder enige twijfel.”
Dat contrasteert met zijn persoonlijke voorkeur. Want uiteindelijk sloot hij zijn redenering af met een ondubbelzinnige keuze voor Senna. Ook Max Verstappen kreeg expliciet een plek in dat rijtje.
Brundle stelde dat ook hij in het gesprek over de grootste ooit thuishoort. Fernando Alonso kijkt heel anders naar dezelfde discussie.
De tweevoudig wereldkampioen, die op 44-jarige leeftijd nog steeds actief is in de Formule 1, wilde juist geen enkele naam definitief boven de rest plaatsen. Zijn verklaring is begrijpelijk. Alonso groeide op met Ayrton Senna als idool.
Tegelijk racete hij zelf tegen Michael Schumacher, die hij omschreef als een uitzonderlijk harde werker. Volgens Alonso maakt dat het onmogelijk om één definitieve winnaar aan te wijzen. Elke generatie beoordeelt grootsheid op een andere manier.
Dat maakt het debat ook zo hardnekkig. Moderne fans kijken naar Hamilton of Verstappen. Oudere generaties denken sneller aan Senna, Prost of Fangio. Zijn conclusie was helder.
“Er zijn zoveel geweldige coureurs in de Formule 1, dat het onmogelijk is om er maar één te noemen.”
De kern van Brundles betoog zit niet alleen in zijn keuze voor Senna. De echte boodschap is dat GOAT-discussies vaak te smal worden gevoerd. Fans kijken snel naar recente dominantie of statistische records.
Daardoor verdwijnen namen als Alain Prost makkelijker uit beeld, ondanks prestaties die objectief moeilijk te negeren zijn. Brundle erkent Hamiltons cijfers. Hij plaatst Verstappen in het hoogste gesprek. Hij respecteert Schumacher.
Toch eindigt hij bij Senna én heropent hij het dossier-Prost. Dat zegt misschien alles over hoe lastig deze discussie werkelijk is.
Alain Prost won vier wereldtitels, 51 races en stond 106 keer op het podium — en volgens Martin Brundle wordt hij nog steeds nauwelijks genoemd.
