De Italiaanse Grand Prix leverde Red Bull en Max Verstappen een broodnodige zege op, maar het waren vooral de woorden van Laurent Mekies die de aandacht trokken. De kersverse teambaas wuifde alle lof weg en noemde zijn rol “nul”.
Toch zagen collega’s en coureurs dat hij wél verschil maakte. Na de race in Monza wezen zowel Helmut Marko als Verstappen op zijn invloed.
Marko benadrukte dat Red Bull niet langer blind vertrouwt op de simulator, maar werkt volgens een “nieuwe filosofie”. Verstappen legde uit dat Mekies de juiste vragen stelde, precies wat een team nodig heeft in een weekend waarin details het verschil maken.
Toen Mekies na afloop werd gevraagd naar zijn bijdrage, reageerde hij ongewoon bescheiden.
“Het antwoord is heel eenvoudig: het niveau van mijn bijdrage is nul.”
De journalisten lachten, maar Mekies hield voet bij stuk.
“En ik maak geen grap. Het zijn 1.500 mensen die de auto sneller maken, die de honderdsten en duizendsten vinden, die zorgen voor de nieuwe componenten. Dus het korte antwoord is: mijn bijdrage is nul.”
Zelfs na aandringen weigerde hij zijn rol groter te maken. Volgens Mekies zijn het de coureurs en het team die alle eer verdienen.
“Onze enige rol is om ervoor te zorgen dat de talenten die we hebben de juiste omstandigheden krijgen om zich optimaal te uiten. Dat is het. Niets meer.”
Het succes van Red Bull in Monza kwam niet uit de lucht vallen. Een deel van de oplossing lag in de voorbereiding: de RB21 kreeg dit jaar wél een speciale low-downforce achtervleugel, iets wat vorig jaar ontbrak.
Toen moest Red Bull erkennen dat de verkeerde vleugelkeuze een dure misser was geweest. Mekies legde uit dat het team lessen had getrokken.
“Je doet heel veel dingen alleen voor Monza. Je ontwikkelt vleugels voor Monza, je maakt set-ups alleen voor Monza. Vorig jaar was een moeilijk punt en de jongens hebben fantastisch werk geleverd door dat te analyseren en met specifieke oplossingen te komen. Het lijkt erop dat ze dit keer zelfs wat overschoten, want de auto zat in een veel betere window dan op andere circuits.”
Die ontwikkelingen liepen al vóór zijn promotie, maar de uitvoering in het weekend was een ander verhaal. Juist daar maakte Mekies het verschil, volgens Verstappen en teamleden.
Communicatie als wapen
Verstappen benadrukte dat Mekies’ technische achtergrond van waarde was.
“Met Laurent, die een engineering-achtergrond heeft, stelt hij de juiste vragen aan de engineers – vragen met gezond verstand – en dat werkt heel goed.”
In de kwalificatie was dat duidelijk zichtbaar. Verstappen drong erop aan de low-downforce set-up te behouden, ondanks de uitdagingen in de balans.
Mekies steunde dat plan en stuurde het team richting andere aanpassingen in plaats van simpelweg meer vleugel toe te voegen. Het bleek de juiste keuze.
Het samenspel van coureur, teambaas en technische afdeling pakte optimaal uit. Het benadrukt dat Mekies’ rol niet nul was, maar vooral lag in communicatie en besluitvorming.
De bescheidenheid van Mekies kreeg extra lading door de recente geschiedenis van Red Bull. Na twintig jaar aan de top werd Christian Horner ontslagen, mede door spanningen binnen het team. Het verwijt uit de Oostenrijkse hoek was dat Horner te veel macht naar zich toe trok.
Mekies kiest duidelijk voor een andere stijl. Hij claimt geen succes voor zichzelf en schuift collega’s naar voren. Zo stond niet hijzelf op het podium na de zege, maar technisch directeur Pierre Wache.
Het was zijn eerste kans als winnende teambaas, maar Mekies vond dat Wache het verdiende na een periode van kritiek. Wache genoot zichtbaar van het podium en de champagne, en dat moment werkte als morele opsteker voor het hele team.
Het past bij de bredere trend in de Formule 1 waarin engineers de leiding krijgen en de spotlight delen: Andrea Stella bij McLaren, James Vowles bij Williams en Ayao Komatsu bij Haas volgen een soortgelijke aanpak.
Alles bij elkaar was de bijdrage van Mekies groter dan hij zelf wil toegeven. Het is slim dat hij het succes bij de coureurs en engineers legt, maar insiders weten dat zijn aanwezigheid en manier van werken impact hadden.
Na maanden van interne strijd was zijn toon van bescheidenheid een verademing binnen het team. Zijn uitspraak dat zijn rol “nul” was, mag dan bescheiden klinken, maar achter de schermen hielp hij de juiste keuzes te maken en het team vertrouwen te geven.
