Na maanden van frustratie, interne veranderingen en technische aanpassingen stond de zevenvoudig wereldkampioen in Canada niet alleen weer op het podium, maar klonk hij vooral als iemand die zichzelf teruggevonden heeft.
Ferrari heeft Hamilton eindelijk gegeven waar hij al sinds zijn komst naar Maranello naar zocht. En dat gaat veel verder dan een tweede plaats. De uitslag vertelt maar een deel van het verhaal
Ja, Hamilton reed in de Grand Prix van Canada naar zijn beste resultaat sinds zijn overstap naar Ferrari: een tweede plaats op Circuit Gilles Villeneuve. Maar wat in de paddock veel meer opviel, was hoe anders hij oogde.
Niet gefrustreerd. Niet zoekend. Niet iemand die zich door een weekend heen worstelde.
Hamilton zat er vanaf het begin goed bij. Hij kwalificeerde zich beter dan Charles Leclerc in zowel de sprintkwalificatie als de kwalificatie voor de Grand Prix. Terwijl Leclerc een moeilijk weekend kende, leek Hamilton juist steeds meer controle te krijgen.
De race zelf onderstreepte dat beeld. Hij vocht langdurig met Max Verstappen, bleef rondenlang druk zetten en maakte uiteindelijk in ronde 62 de beslissende inhaalactie in bocht 1.
Dat soort aanvallen zie je alleen bij een coureur die vertrouwen voelt. Binnen Ferrari werd dat misschien nog belangrijker gevonden dan het resultaat zelf.
Nog opvallender: Hamilton liet na afloop duidelijk merken dat dit niet zomaar een goed weekend was. “Ik heb eindelijk het engineeringteam waar ik naartoe heb gewerkt,” zei hij met een hoorbare zucht van opluchting.
Dat is geen losse emotionele uitspraak. Dat is een directe aanwijzing dat er intern iets fundamenteel veranderd is.
“Ik heb eindelijk het engineeringteam waar ik naartoe heb gewerkt.”
Ferrari haalde Hamilton binnen met een gigantische investering en met een plan voor meerdere seizoenen. Maar zijn eerste periode bij het team verliep duidelijk stroever dan gehoopt.
Ondanks alle voorbereidingen voelde Hamilton zich technisch niet volledig comfortabel met de tools aan de engineeringkant. Dat probleem was groter dan buitenstaanders konden zien.
Een Formule 1-coureur vertrouwt niet alleen op talent. De afstelling, de communicatie, de feedbackloops, de datainterpretatie — alles moet klikken.
En precies daar zat het probleem. Ferrari begon daarom achter de schermen te schuiven. Voormalig McLaren-man Cedric Michel-Grosjean werd aangetrokken met het oog op een langdurige samenwerking als race-engineer van Hamilton.
Carlo Santi ondersteunt dat proces en zal volgens Motorsport-begrip ook tijdens de Grand Prix van Monaco de engineering voor Hamilton verzorgen vanwege externe verplichtingen.
Maar Hamilton maakte duidelijk dat het niet om één stem op de radio gaat. Een coureur functioneert alleen optimaal als het hele technische netwerk klopt.
Performance engineer Luca Diella speelt daarin ook een belangrijke rol. Hamilton omschreef zijn samenwerking met zijn nieuwe engineer opvallend enthousiast.
Hij noemde hem “absoluut geweldig” en zei zichtbaar te genieten van die samenwerking. Dat soort woorden gebruikte hij in 2025 niet.
Ferrari bouwde de auto dit keer mét Hamilton
Misschien nog belangrijker dan de personele veranderingen is Hamiltons rol in de ontwikkeling van de 2026-auto. Dat verschil met 2025 is enorm. Het laatste jaar van de ground-effect-reglementen paste simpelweg niet goed bij Hamilton.
Hij vond nooit echt aansluiting bij dat type auto. Bij Ferrari in 2025 betekende dat vooral aanpassen aan iets wat al bestond. Nu is dat anders.
Hamilton zit vanaf het begin in het ontwikkelproces van de nieuwe generatie Formule 1-auto’s. Dat betekent concreet dat de auto niet alleen technisch sneller wordt, maar ook beter aansluit op zijn rijstijl, voorkeuren en feedback.
Psychologisch is dat minstens zo belangrijk. Een coureur die voelt dat een project deels van hem is, rijdt anders. Zeker iemand met Hamiltons ervaring.
Zelf legde hij uit dat hij dit weekend voor een andere set-up koos na diep door de data te zijn gegaan. Dat werkte.
“Ik kon eindelijk alle bochten aanvallen.”
Dat ene zinnetje zegt eigenlijk alles. Hamilton deed niet alleen verzoeken. Hij stuurde verandering actief aan. Hij maakt na de eerste races uitgebreide analyses over structurele problemen en noodzakelijke veranderingen.
Niet alleen technische issues, maar bredere organisatorische punten. Besluitvorming moest anders. Afdelingen moesten beter samenwerken. Processen moesten scherper.
Ferrari-teambaas Frédéric Vasseur steunde dat proces. Hamilton zei daar zelf over dat Vasseur “bergen heeft verzet” om hem comfortabel te maken. Dat begint nu zichtbaar resultaat op te leveren.
Dat verklaart waarom Hamilton het niet alleen over zijn eigen prestatie had, maar ook over de blijdschap binnen het team. Hij zei dat Ferrari dit verdiende vanwege al het harde werk.
Dat klinkt als iemand die zich niet langer als buitenstaander voelt. De timing is geen toeval. 2026 betekent een volledige reset in de Formule 1 met nieuwe aerodynamische regels en een nieuwe powerunit-generatie.
Voor een ervaren coureur die moeite had met het huidige technische concept is dat een gigantische kans. Ferrari lijkt Hamilton precies op het juiste moment binnen volledig geïntegreerd te hebben.
Niet als marketingproject. Niet als prestigeaankoop. Maar als inhoudelijk onderdeel van een nieuw tijdperk. Dat maakt zijn tweede plaats in Canada groter dan een podium.
Het voelt als bewijs dat Ferrari’s investering begint te werken. Hamilton zei zelf dat hij niet eens kan uitleggen hoe diep hij heeft moeten gaan om hier te komen.
Dat is geen standaard mediazin. Dat klinkt als iemand die een lange interne strijd achter zich laat.
