Ford bouwt mee aan meer dan alleen de elektrische kant van Red Bulls nieuwe Formule 1-motor. Wat begon als een beperkte rol rond elektrificatie, groeide uit tot dagelijkse productie van cruciale onderdelen voor de verbrandingsmotor zelf.
Die verschuiving kwam niet door problemen bij Red Bull, maar door een fundamentele koerswijziging binnen Ford zelf. Terwijl de eerste Red Bull-auto’s met de nieuwe powerunit zich opmaken voor hun eerste testkilometers, blijkt dat de samenwerking veel dieper is geworden dan aanvankelijk voorzien.
Toen Red Bull zijn motorproject opstartte, lag de focus van Ford duidelijk afgebakend. In de gesprekken, die aan Red Bull-zijde nog werden gevoerd door Christian Horner, was het idee dat Ford zich vooral zou richten op de elektrische kant van de powerunit.
Die bijdrage bestond uit kennis en ondersteuning op gebieden als batterijtechnologie, elektromotoren, de inverter, software en kalibratie. Daarnaast speelde financiële steun een rol.
Dat pakket werd ook daadwerkelijk geleverd, en vormde de basis van de samenwerking tussen Ford en Red Bull Powertrains.
In die fase was betrokkenheid bij de verbrandingsmotor geen prioriteit. Ford zag Formule 1 vooral als leerplatform voor elektrificatie, passend bij de toenmalige visie op de toekomst van straatauto’s. Dat uitgangspunt hield echter geen stand.
Een veranderde strategie bij Ford zet alles in beweging
De reden dat Ford uiteindelijk méér ging doen, ligt niet in de Formule 1 zelf, maar op straat. Ford herzag zijn wereldwijde strategie voor productieauto’s en besloot dat verbrandingsmotoren voorlopig een blijvende rol houden, naast hybrides en volledig elektrische modellen.
Die realiteit veranderde de relevantie van het F1-project. De verbrandingsmotor in de Formule 1 werd ineens interessant als kennisbron, niet alleen als bijzaak naast het elektrische deel.
Vanaf dat moment werd Ford actiever betrokken bij de ICE-ontwikkeling van Red Bulls powerunit. Dat gebeurde geleidelijk, zonder dat het vooraf zo was gepland, maar wel logisch binnen de nieuwe koers van het bedrijf.
Het gevolg was dat Ford niet alleen meedacht, maar ook daadwerkelijk onderdelen ging produceren voor de verbrandingsmotor. De extra betrokkenheid bleef niet bij theorie of advies.
In Dearborn, Michigan, produceert Ford inmiddels dagelijks fysieke onderdelen voor de verbrandingsmotor van Red Bulls powerunit.
Het gaat daarbij om onderdelen die via additive manufacturing en traditionele productietechnieken worden gemaakt. Die componenten worden vervolgens dagelijks verscheept richting Red Bull Powertrains.
Die stap was belangrijk, omdat Ford zo directe ervaring opdoet met extreem geavanceerde motorproductie onder F1-condities. Het project dwong het bedrijf om processen, kwaliteitscontrole en precisie naar een hoger niveau te tillen dan bij eerdere programma’s.
Belangrijk detail: deze uitbreiding betekent niet dat Red Bull tekortkwam. De samenwerking groeide organisch, doordat engineers samenwerkten en Ford kansen zag om kennis toe te voegen.
Volgens Ford was de extra bijdrage geen reactie op problemen of ontbrekende expertise bij Red Bull Powertrains. Integendeel, de samenwerking verdiepte zich juist omdat beide partijen samenwerkten aan oplossingen.
Wanneer technische teams samen in één project werken, ontstaan vanzelf vragen en ideeën. Op dat punt kon Ford aangeven waar het kon helpen, simpelweg omdat de kennis in huis was. Dat maakt deze samenwerking fundamenteel anders dan een klassieke leverancier-klantrelatie.
Ford is geen noodoplossing, maar een actieve ontwikkelpartner geworden. Die dynamiek zorgde ervoor dat Ford steeds meer betrokken raakte bij beslissingen die in eerste instantie buiten de scope vielen.
Wat Formule 1 Ford daadwerkelijk oplevert
De extra inzet levert Ford meer op dan alleen zichtbaarheid. Op het elektrische vlak werd kennis opgedaan over batterijchemie, software en kalibratie, waarbij Ford zowel bracht als leerde. Op het gebied van de verbrandingsmotor ligt de winst vooral in proceskennis.
Ontwerp, productie, maatvoering en kwaliteitscontrole werden door het F1-programma naar een hoger niveau getild. Die ervaring is direct toepasbaar op straatauto’s, zeker nu Ford inzet op meerdere aandrijflijnen tegelijk. De Formule 1 fungeert daarmee als versnelde ontwikkelomgeving.
Ook op personeelsniveau was de impact groot. De lat die in F1 wordt gelegd, dwingt teams om scherper, sneller en nauwkeuriger te werken.
De blijvende rol van verbrandingsmotoren verklaart ook waarom Ford openstaat voor een langer verblijf in de Formule 1. Discussies over motorformules na 2026 zijn al begonnen, met voorstellen variërend van V10-concepten tot V8-varianten met elektrificatie.
Ford heeft daarin een duidelijke houding: zolang er een vorm van technische relevantie is voor straatauto’s, blijft deelname interessant. De exacte balans tussen elektrisch en verbranding is daarbij minder doorslaggevend dan de innovatie die eruit voortkomt.
Dat verklaart waarom Ford zich comfortabel voelt bij meerdere scenario’s. Of het nu gaat om hybride varianten of een andere verdeling tussen ICE en elektrische componenten, de kennisoverdracht blijft centraal staan.
Ford deed meer omdat zijn eigen toekomst anders bleek dan gedacht. Verbrandingsmotoren bleven relevant, en Formule 1 bood een unieke kans om die technologie onder extreme omstandigheden verder te ontwikkelen.
De samenwerking groeide daardoor vanzelf. Wat begon als ondersteuning bij elektrificatie, werd een bredere technische alliantie waarin ook de kern van de motor een rol kreeg.
