Horner is inmiddels bijna negen maanden uit de paddock verdwenen, maar heeft zelf al aangegeven dat hij wil terugkeren in de sport, in welke vorm dan ook.
Zijn vertrek bij Red Bull kwam na een periode waarin hij werd geconfronteerd met beschuldigingen van wangedrag, terwijl tegelijkertijd de prestaties van het team terugliepen. Hoewel hij uiteindelijk werd vrijgesproken, bleef de situatie niet zonder impact op zijn positie.
Die combinatie van controverse en sportieve terugval maakt zijn mogelijke comeback gevoelig. Daarom hangt er rondom zijn naam nog steeds een spanning die verder gaat dan alleen prestaties of resultaten op de baan.
Wolff laat weinig ruimte voor interpretatie en stelt dat Horner “behoorlijk wat glas heeft gebroken”, waarbij hij meteen aangeeft dat zulke dingen in de kleine wereld van de Formule 1 altijd gevolgen hebben.
Volgens hem werkt alles door in deze “microkosmos”, waar woorden en gedrag blijven hangen en relaties langdurig beïnvloeden. Hij voegt eraan toe dat dit eigenlijk past bij hoe Horner altijd heeft geopereerd, namelijk iemand die zegt wat hij denkt en handelt op zijn eigen manier.
Daarmee maakt Wolff duidelijk dat het verleden niet zomaar verdwijnt, ook al is iemand officieel vrijgesproken van beschuldigingen. Tegelijkertijd klinkt er ook nuance in zijn verhaal.
Wolff erkent namelijk dat de sport juist dit soort uitgesproken persoonlijkheden nodig heeft. Hij geeft aan dat de Formule 1 zulke karakters mist en noemt Horner expliciet een “controversiële persoonlijkheid”, iets wat volgens hem juist goed is voor de sport.
In dat kader vertelde hij dat hij tegen Frédéric Vasseur zei dat de Formule 1 draait om “the good, the bad and the ugly”, en dat momenteel vooral de goede en de lelijke kanten overblijven, terwijl de ‘bad’ verdwenen is.
Dat laat zien dat Wolff niet alleen kritisch is, maar ook erkent dat Horner een rol speelde in het karakter van de sport. Toch ziet Wolff geen enkele toekomst waarin hij en Horner samen optrekken.
Erkenning voor prestaties Horner
Hij zegt expliciet dat hij niet gelooft dat Horner ooit een bondgenoot kan zijn of iemand met dezelfde doelen. Daarmee onderstreept hij hoe diep de rivaliteit tussen de twee zit, ondanks jaren van samenwerking binnen dezelfde sport.
Tegelijkertijd relativeert hij dat ook weer door te zeggen dat zelfs je grootste vijand een beste vriend heeft, en dat er dus altijd iets goeds in iemand zit. Hij geeft zelfs toe dat, als de rivaliteit minder intens was geweest en er meer tijd overheen was gegaan, ze misschien samen hadden kunnen eten en lachen.
Ondanks alles spreekt Wolff duidelijk respect uit voor wat Horner heeft bereikt. Hij stelt dat er maar weinig teambazen zijn die hebben gepresteerd zoals hij. Hij benadrukt dat je elkaar krediet moet geven, ongeacht persoonlijke verschillen of conflicten uit het verleden.
Tegelijkertijd blijft hij kritisch en zegt hij dat er in die jaren dingen zijn gebeurd die hij nog steeds niet begrijpt. Dat maakt zijn houding dubbel: respect voor de prestaties, maar onbegrip over bepaalde keuzes.
De relatie tussen Wolff en Horner krijgt mogelijk een nieuw hoofdstuk door hun interesse in hetzelfde aandeel in Alpine. Een consortium onder leiding van Horner wil een belang van 24 procent overnemen van Otro Capital, terwijl ook Mercedes-Benz AG een bod heeft ingediend.
Dat leidt tot speculatie over een nieuwe rivaliteit, maar Wolff wijst dat resoluut van de hand. Hij zegt dat de interesse van Mercedes niets met Horner te maken heeft en noemt het idee dat er een persoonlijke strijd speelt zelfs “bedacht”.
Volgens hem kijken beide partijen simpelweg vanuit verschillende invalshoeken naar dezelfde investering. Wat nog ontbreekt, is duidelijkheid over hoe en waar Horner zou terugkeren. Wolff geeft zelf aan dat hij niet weet of Horner zijn weg terug zal vinden en in welke functie dat zou zijn.
Hij benadrukt wel dat hij hem niets slechts toewenst en dat er ondanks alles ruimte is voor wederzijds respect. De situatie blijft daardoor open, met veel vragen en weinig concrete antwoorden.
