Nog vóór de eerste meter is gereden, tekenen de contouren van het Formule-1-seizoen 2026 zich al scherp af. Sommige teams ogen rustig, stabiel en voorbereid, terwijl andere groot ogen op papier maar blijven worstelen met fundamentele keuzes.
Het contrast is zo groot dat één naam telkens weer boven komt drijven. Wanneer het gaat over welke F1-teams het best en slechtst voorbereid zijn op 2026, is er volgens velen één duidelijke uitschieter.
Mercedes staat er zó goed voor dat het bijna voelt alsof de rest al achtervolgt voordat de startlichten doven. De verwachting rond Mercedes is uitzonderlijk hoog.
Niet omdat het team de afgelopen jaren alles won, maar juist omdat het in vrijwel elk essentieel domein structurele stabiliteit heeft opgebouwd. In een seizoen waarin alles opnieuw begint, is dat een enorm voordeel.
Aan de powerunit-kant heeft Mercedes al meer dan tien jaar laten zien dat het niet alleen kampioenschapswaardige motoren kan bouwen voor zichzelf, maar ook voor klantenteams. McLaren is daar het beste voorbeeld van.
Die continuïteit ontbreekt bij meerdere rivalen, waaronder Red Bull en Aston Martin. Daarnaast doen geruchten de ronde dat Mercedes, samen met Red Bull Ford, mogelijk gebruik heeft gemaakt van een maas in de nieuwe motorregels.
Die zou hogere compressieverhoudingen toestaan, wat zowel extra performance als verbeterde brandstofefficiëntie oplevert. Dat soort details kan in 2026 het verschil maken.
Het enige gebied waar Mercedes in het ground-effect-tijdperk echt tekortkwam, was aerodynamica. De auto had regelmatig racewinnende snelheid, maar alleen binnen een smal venster. Koele omstandigheden, korte bochten en circuits met veel mechanische grip lagen de auto goed. Andere banen niet.
Juist dat probleem verdwijnt grotendeels in 2026. Ground effect wordt fors teruggeschroefd, waardoor de zwakke plek van Mercedes minder zwaar weegt. Als het team opnieuw een sterke powerunit levert, lijkt een rechtstreeks duel met McLaren onvermijdelijk.
George Russell als duidelijke nummer één
Ook aan de coureurskant heeft Mercedes een voordeel dat vaak wordt onderschat. George Russell heeft in 2025 laten zien klaar te zijn voor een titelstrijd. Nog belangrijker: hij is nu onbetwist de nummer één binnen het team.
Dat voorkomt interne puntenroof, iets wat McLaren met Lando Norris en Oscar Piastri wél ervaarde. Daar ging kostbare ruimte verloren, waardoor een Verstappen-achtige titelontsnapping bijna werkelijkheid werd.
Bij Mercedes is die situatie helder. Mocht het team in 2026 meedoen om de titel, dan weet iedereen wie prioriteit heeft. Dat kan doorslaggevend zijn in een seizoen waarin marges klein zijn.
Na Mercedes is Williams misschien wel het meest interessante project richting 2026. Het team is sterk afhankelijk van Mercedes voor de powerunit, maar heeft verder opvallend veel puzzelstukken op de juiste plek gelegd.
Sinds James Vowles begin 2023 aantrad, is 2026 het vaste ijkpunt geweest. Vowles maakte meteen duidelijk dat korte-termijnsucces ondergeschikt was aan structurele wederopbouw.
Er werd kapitaal geïnjecteerd in faciliteiten en infrastructuur. Processen werden gemoderniseerd. Niet door grote namen binnen te halen, maar door het team intern opnieuw in te richten. Dat was hard nodig, want Williams liep op organisatorisch vlak jaren achter.
De keuze om Carlos Sainz binnen te halen vóór andere middenveldteams onderstreepte de ambitie. Daarmee beschikt Williams over een van de sterkste duo’s buiten de topteams.
Opvallend was ook de bewuste offergang van 2025. De laatste keer dat de 2025-auto in de windtunnel stond, was al in april. Ter vergelijking: Red Bull bleef tot en met oktober doorontwikkelen, zelfs tot aan de Grand Prix van Mexico.
Ondanks dat bleef Williams punten scoren en zelfs podiums halen. Dat wijst op een goed begrip van de aerodynamica binnen een stabiel reglement, iets wat cruciaal is voor 2026.
Aston Martin: alles hebben, maar niet leveren
Daartegenover staat Aston Martin, het schoolvoorbeeld van een team dat op papier alles heeft, maar op de baan structureel tekortschiet. De middelen zijn enorm. Nieuwe fabrieken, hypermoderne faciliteiten en grote namen zijn binnengehaald.
In 2026 wordt Aston Martin ook fabrikant dankzij de samenwerking met Honda, een powerunitbouwer die Max Verstappen naar al zijn titels bracht.
Honda leverde sinds 2021 motoren die minstens gelijkwaardig waren aan Mercedes, zowel qua performance als betrouwbaarheid. Red Bull bleef ze zelfs gebruiken na het officiële vertrek van Honda, onder een andere naam.
Dat zet de schijnwerpers vol op Aston Martin. De vraag is niet of Honda kan leveren, maar of Aston Martin de samenwerking goed kan managen. Dat wordt de verantwoordelijkheid van Andy Cowell, die teruggaat naar een rol waarin hij chassis, powerunit, brandstofpartner Aramco en smeermiddelenleverancier Valvoline moet samenbrengen.
Tot nu toe is dat precies waar het misging. Aston Martin is herhaaldelijk minder geweest dan de som der delen. De auto ontwikkelde zich slecht door het seizoen heen, zelfs vergeleken met andere middenveldteams.
Daarnaast houdt het team vast aan Lance Stroll, wat de sportieve plafondhoogte beperkt. De managementstructuur veranderde meerdere keren, met als meest opvallende zet de plotselinge benoeming van Adrian Newey tot teambaas, iets wat oorspronkelijk niet het plan was.
Red Bull vormt een interessant contrast. Op papier zijn er talloze redenen waarom 2026 problematisch zou kunnen worden. Nieuw motorproject, vertrek van Adrian Newey, geen eerdere ervaring met een eigen powerunit.
Maar wat Red Bull op de baan heeft laten zien, spreekt dat tegen. Met Max Verstappen heeft het team een richtinggevend kompas. Alleen al zijn aanwezigheid levert een paar tienden per ronde op, simpelweg door zijn feedback en snelheid.
Technisch gezien verdient Red Bull krediet. Ondanks een moeizame start werd de auto beter ontwikkeld dan bij wie dan ook. Dat gebeurde laat, maar effectief. Samen met McLaren liet Red Bull zien het beste aerodynamische begrip te hebben.
Dat is cruciaal in 2026, met actieve en passieve aerodynamica. De kennis zit daar.
De grote onbekende blijft de powerunit. Red Bull heeft nu eigen faciliteiten, nieuwe testbanken, ervaring vanuit Honda en 600 mensen exclusief op het Ford-project. Het is moeilijk voor te stellen dat ze het structureel verkeerd doen.
Tegelijk waarschuwde Laurent Mekies al dat het naïef is te denken dat de powerunit direct op het niveau van Mercedes en Ferrari zit. Wel bieden de 2026-regels vangnetten voor achterblijvers, zoals extra ontwikkeltijd en budget.
Ferrari: risico’s stapelen zich op
Tot slot Ferrari. Het team dat elk jaar theoretisch kanshebber is, maar zelden levert over een volledig seizoen. Het grootste probleem blijft hetzelfde als in 2022. Ferrari kan een racewinnende auto bouwen, maar slaagt er niet in die door te ontwikkelen.
Die zwakte bleef zichtbaar tot en met 2025. Voor 2026 kiest Ferrari opnieuw voor een risicovolle aanpak. Tijdens de wintertests verschijnt eerst een spec-A-auto, bedoeld om kilometers te maken en de powerunit tot het uiterste te testen.
De daadwerkelijke spec-B-auto komt pas vlak voor de eerste race in Australië. Dat betekent minder aerotests in de voorbereiding en maximale druk op late ontwikkelingskeuzes. Ferrari schuift alles zo ver mogelijk naar achteren.
De teleurstelling van 2025 weegt zwaar. Het team zakte ver weg, faalde in doorontwikkeling en ondermijnde zichtbaar het vertrouwen van Lewis Hamilton.
Ook voor Charles Leclerc dreigt een herhaling van 2022, waarin vroege zeges uitmondden in een competitieve inzinking. Als dat opnieuw gebeurt, kan dat het breekpunt zijn.
