Tussen begin 2022 en halverwege 2024 won Max Verstappen 41 van de 54 Formule 1-races, een ongekend winstpercentage van 75,9 procent. Die dominante reeks leverde hem vier wereldtitels op rij op, maar ook een imago waar niet iedereen warm van werd.
In die periode werd Verstappen op meerdere circuits uitgefloten, soms zelfs luid en massaal. Die reacties stonden in schril contrast met de pure cijfers. Slechts vijf coureurs in de geschiedenis wisten ooit vier titels op rij te winnen.
Zelfs Michael Schumacher, die het record van vijf opeenvolgende kampioenschappen bezit, kwam tussen 2000 en 2004 tot een lager winstpercentage dan Verstappen in zijn dominante fase. Toch bleek succes in de Formule 1 zelden een garantie voor populariteit.
Dominantie roept weerstand op, zeker in een sport waarin fans leven van strijd en onzekerheid. Verstappen werd gezien als de belichaming van een tijdperk waarin alles voorspelbaar leek, met een coureur die vaak op de rand van het reglement reed en daar zelden voor werd afgestraft.
In de tweede helft van 2024 begon het beeld te kantelen. McLaren ontwikkelde zich tot de snelste auto van het veld, een trend die in 2025 nog duidelijker werd. Voor het eerst in jaren bevond Verstappen zich structureel in de achtervolging, soms op meer dan honderd punten van de koppositie.
Halverwege het seizoen stond hij zelfs 104 punten achter. Red Bull Racing bleef echter doorontwikkelen, terwijl concurrenten hun focus al verlegden naar 2026. Die keuze betaalde zich uit.
Applaus op plekken waar ooit boegeroep klonk
Verstappen kroop race na race dichterbij en mengde zich opnieuw in de titelstrijd, zonder ooit de leiding in het kampioenschap te pakken. Aan het einde van het seizoen kwam hij slechts twee punten tekort voor de titel, die naar Lando Norris ging.
Het was geen kampioenschap, maar wel een prestatie die bij veel fans respect afdwong. Op circuits waar Verstappen eerder werd uitgejouwd, klonk nu applaus.
Opvallend was de omslag bij het Italiaanse publiek. In Grand Prix van Emilia-Romagna en tijdens de Grand Prix van Italië scandeerden Ferrari-fans zijn naam. Jarenlang werd hij daar gezien als de antagonist, iemand die hun eigen coureurs dwarszat en races ‘afpakte’.
Die omslag kwam niet doordat Verstappen zijn rijstijl aanpaste. Integendeel, hij bleef agressief, compromisloos en scherp. Het verschil zat vooral in de context. Zonder de overmacht van eerdere seizoenen werd zijn strijdlust anders geïnterpreteerd. Niet als arrogantie, maar als vechtlust.
Voor veel fans voelde Verstappen plots weer als iemand die tegen de stroom in moest zwemmen. De underdog-rol, hoe relatief ook, veranderde de perceptie van zijn prestaties.
In gesprek met de Fast and the Curious reageerde Verstappen nuchter op de veranderde reacties vanaf de tribunes. Hij benadrukte dat hij zichzelf nooit anders is gaan gedragen, ondanks de veranderende toon van het publiek.
“Eerlijk gezegd ben ik als persoon niet veranderd. Je zit gewoon in een andere rol, omdat je niet meer zoveel races wint als voorheen. Het belangrijkste is dat ik mezelf ben gebleven.”
Volgens Verstappen ontstaat sympathie vanzelf wanneer de resultaten minder vanzelfsprekend zijn. Hij merkte de omslag duidelijk, maar hechtte er geen grote waarde aan. Applaus voelt prettig, gaf hij toe, maar het bepaalt zijn aanpak niet.
“Ja, dat voel je. Als je meer een underdog bent, gebeurt dat vanzelf. Natuurlijk is het fijn als mensen juichen in plaats van fluiten.”
Die woorden onderstrepen een patroon dat vaker voorkomt in topsport. Succes wordt bewonderd, maar pas echt geliefd wordt de sporter die moet vechten tegen tegenslag.
Waarom Lando Norris juist werd uitgefloten
De omgekeerde dynamiek speelde zich af bij Lando Norris. Ondanks zijn wereldtitel in 2025 werd hij op meerdere momenten uitgefloten, onder meer na overwinningen in Mexico en São Paulo. Dat leek vreemd, zeker gezien zijn eerdere status als publiekslieveling.
De boosheid richtte zich niet alleen op Norris zelf, maar ook op McLaren. Veel fans vonden dat hij profiteerde van omstreden teamorders in zijn strijd met Oscar Piastri, vooral tijdens de race in Italië. De indruk ontstond dat de titel deels werd ‘geregeld’, een narratief dat in de Formule 1 zelden zonder gevolgen blijft.
Het contrast was scherp. Verstappen won opnieuw meer races dan Norris, acht tegenover zeven, maar werd gezien als de jager. Norris droeg het gewicht van de favoriet, met alle kritiek die daarbij hoort.
De situatie van Verstappen en Norris laat zien hoe snel de publieke opinie kan draaien. Populariteit in de Formule 1 is vluchtig en sterk afhankelijk van context. Wie domineert, wordt gewantrouwd. Wie moet vechten, wordt toegejuicht.
Verstappen profiteerde onbewust van die dynamiek. Zijn prestaties bleven indrukwekkend, maar kregen een ander emotioneel kader. Geen vanzelfsprekendheid meer, geen saaie overmacht, maar een coureur die tot het uiterste ging om een onwaarschijnlijke comeback te realiseren.
Dat leverde hem iets op wat hij jarenlang moest missen: applaus van tribunes die hem ooit als vijand zagen. En precies dat contrast maakt zijn boodschap aan de fans zo duidelijk. Hij is niet veranderd, maar de omstandigheden wel.
