De carrière van Liam Lawson hing in 2025 aan een zijden draadje en één hardnekkige zwakte dreigt ook in 2026 zijn ondergang te worden.
De Nieuw-Zeelander overleefde ternauwernood een seizoen waarin hij zijn Red Bull-droom zag imploderen, werd teruggezet en maandenlang moest vechten om het vertrouwen van Racing Bulls terug te winnen.
Lawson begint het nieuwe Formule 1-tijdperk met een contract op zak, maar ook met een duidelijke opdracht. Wie bij Racing Bulls blijft, moet presteren wanneer de druk het hoogst is. En precies daar ging het vorig jaar bijna mis.
Het seizoen 2025 begon voor Lawson als de ultieme beloning. Na zijn jaren bij Racing Bulls werd hij gepromoveerd naar Red Bull Racing, waar hij Sergio Pérez verving. De droom van elke Red Bull-junior werd werkelijkheid, maar bleek ook genadeloos.
Lawson hield het slechts twee races vol naast Max Verstappen. De druk van een topteam, de verwachtingen en het gebrek aan ervaring kwamen samen op het slechtst mogelijke moment. Red Bull greep hard in en stuurde hem terug naar Faenza.
Die degradatie was niet alleen sportief pijnlijk, maar ook mentaal verwoestend. Lawson had op dat moment slechts elf Grands Prix achter zijn naam staan. Het vertrouwen kreeg een flinke knauw en zijn plek in de Formule 1 stond plots serieus ter discussie.
De trend die bijna alles kostte
Volgens het Spaanse medium MARCA stond Lawson halverwege 2025 zelfs op het punt zijn zitje volledig te verliezen. De kern van het probleem was duidelijk: hij leverde te wisselvallig onder druk.
Bij Racing Bulls werd zichtbaar dat Lawson snelheid had, maar die niet structureel wist te vertalen naar resultaten op beslissende momenten. Fouten in kwalificaties, gemiste kansen op zaterdag en te vaak starten vanuit het achterveld maakten zijn races onnodig lastig.
Dat patroon werd intern als zorgwekkend bestempeld. Niet zijn pieken, maar zijn dalen brachten zijn F1-toekomst in gevaar. Pas in de tweede seizoenshelft begon Lawson het vertrouwen stukje bij beetje terug te verdienen.
Het omslagpunt kwam tijdens de Grand Prix van Oostenrijk, waar Racing Bulls een aangepaste voorwielophanging introduceerde. Lawson voelde zich comfortabeler met de auto en dat vertaalde zich direct in resultaten.
In zeven races scoorde hij vier keer punten. Het hoogtepunt volgde in Bakoe, waar hij niet alleen vijfde werd in de race, maar ook als derde kwalificeerde. Beide waren persoonlijke records in zijn F1-loopbaan. Die prestaties waren cruciaal.
Ze zorgden ervoor dat Racing Bulls én Red Bull hem opnieuw vertrouwen gaven met een contract voor 2026. Tegelijk was het signaal duidelijk: één sterke fase is niet genoeg. Ondanks de late opleving bleef één zwakke plek hardnekkig zichtbaar. Lawson strandde in 2025 zeven keer al in Q1 en haalde slechts acht keer Q3.
Zijn teamgenoot wist dat zestien keer te doen. CEO Peter Bayer liet daar geen twijfel over bestaan. Lawson moet zijn kwalificatieprestaties verbeteren. In een veld waar races steeds vaker worden beslist door startpositie, is structurele snelheid over één ronde onmisbaar.
Zonder die stap vooruit blijft Lawson kwetsbaar, hoe sterk zijn races soms ook zijn. Racing Bulls verwacht in 2026 een leider, geen coureur die afhankelijk is van herstelraces. Lawson begint 2026 als ervaren kracht naast rookie Arvid Lindblad.
Dat geeft hem status, maar ook verantwoordelijkheid. Zijn invloed op de ontwikkeling van de nieuwe auto wordt groter dan ooit. Tegelijk blijft de boodschap keihard. Zijn plek op de grid is opnieuw verdiend, maar nog lang niet veilig.
Presteren onder druk is geen bijzaak meer, maar een vereiste. Het seizoen 2025 liet zien hoe snel een Formule 1-carrière kan kantelen. In 2026 moet Liam Lawson bewijzen dat hij geleerd heeft. Want deze keer is er geen vangnet meer.
