McLaren koos voor een afwijkende strategie terwijl vrijwel het hele veld een andere kant op keek. Was dit een blunder, of gewoon pech? De omstandigheden voorafgaand aan de Canadese GP maakten de bandenkeuze extreem lastig.
Op Circuit Gilles Villeneuve trokken onvoorspelbare regenbuien over het circuit, waardoor teams tot het laatste moment moesten inschatten welke setup de minste schade zou opleveren.
Waar het grootste deel van het veld koos voor slicks, besloot McLaren een andere route te nemen. Het team zette Norris op intermediate banden. Dat bleek in de openingsfase even een meesterzet.
Norris schoot direct naar voren en pakte vroeg de leiding. Aan het einde van de eerste ronde had hij al een voorsprong van twee seconden opgebouwd. Dat was geen detail, maar juist de kern van zijn verdediging achteraf.
Volgens Norris bewees die openingsfase dat de keuze niet uit de lucht kwam vallen. De auto’s op slicks hadden zichtbaar moeite met grip, terwijl hij direct tempo kon maken.
Maar Formule 1 straft timing genadeloos af. De baan droogde sneller op dan McLaren had voorzien.
Norris gaf na afloop verrassend open toe dat het gevoel al vroeg verkeerd zat. “Waarschijnlijk al tijdens de opwarmronde.”
Dat is een opvallende bekentenis, omdat het betekent dat McLaren nog voor de start al begon te voelen dat het scenario kantelde. De regen stopte sneller dan verwacht en daarmee begon het voordeel van intermediates direct weg te smelten.
Toch nuanceerde Norris dat meteen. Volgens hem was het achteraf makkelijk praten. Hij noemde het uiteindelijk “de verkeerde beslissing”, maar niet het gevolg van slechte besluitvorming.
“Er waren geldige redenen om te doen wat we deden.”
Die nuance zegt veel. Norris koos er nadrukkelijk voor zijn team publiekelijk niet af te vallen.
Waarom McLaren deze gok toch logisch vond
De redenering van McLaren was duidelijk. Als de regen iets langer had aangehouden, of als er extra motregen was gevallen, had de strategie er compleet anders uitgezien.
Norris legde uit dat een safety car in dat scenario ook een enorme rol had kunnen spelen. Een pitstopverlies onder safety car zou volgens hem ongeveer tien seconden kosten.
Omdat hij al twee seconden voor lag, zag McLaren daar kansen. Het scenario was concreet. Norris had in theorie kunnen stoppen voor verse slicks en alsnog ruim in de top tien terug kunnen komen, mogelijk zelfs beter.
Hij maakte duidelijk dat het team bewust koos voor een strategie met hoge variantie. Niet omdat het moest, maar omdat de potentiële beloning groot was.
Zoals Norris het zelf stelde: met “1% meer regen” had het plan misschien perfect gewerkt. De eerste ronde gaf McLaren precies het bewijs waar het op hoopte. Norris voelde direct veel meer grip dan zijn concurrenten.
Hij zei daarover dat het “zo simpel als dat” was: zijn auto werkte op dat moment gewoon beter onder die omstandigheden. Daardoor leek de afwijkende bandenkeuze in eerste instantie slim.
Maar zodra de slickbanden temperatuur kregen, draaide het beeld volledig om. Het voordeel van Norris verdween in hoog tempo. Daarmee sloeg de race in één klap om van opportunistische meesterzet naar strategische schadebeperking.
En Norris was daar opvallend nuchter over. Hij noemde het geen domme keuze. Volgens Norris viel simpelweg niets de goede kant op. Geen extra regen. Geen safety car. Geen onverwachte chaos achter hem.
Dat maakt zijn analyse interessant, want hij schoof de uitkomst niet volledig op de strategie. Hij erkende ook dat McLarens racesnelheid waarschijnlijk sowieso niet uitzonderlijk zou zijn geweest onder deze temperaturen.
“Niets werkte vandaag echt in ons voordeel.”
Daarmee ontstond een eerlijker beeld van de mislukking. Niet één verkeerde knop, maar een samenloop van omstandigheden.
Zijn uiteindelijke conclusie bleef helder: een verkeerde beslissing qua uitkomst, maar geen verkeerde denkwijze. Wat begon met een agressieve strategische zet en een perfecte eerste ronde eindigde met een DNF voor Norris.
Dat maakt de Canadese Grand Prix extra wrang. Juist omdat McLaren heel even exact kreeg wat het wilde: track position, directe grip en controle over de openingsfase.
