In Bahrein 2025 werden maar liefst drie DRS-zones ingezet, terwijl Monaco het met slechts één moest doen. Dat is geen toeval: de lengte en locatie van DRS-zones worden zorgvuldig afgestemd op elk circuit.
De regels rond de verplichte lengte van DRS-zones op elk circuit zijn minder strikt dan veel mensen denken. Er is namelijk géén vaste minimum- of maximumlengte vastgelegd in het reglement. Toch zijn er duidelijke richtlijnen en logica achter elk besluit.
DRS staat voor Drag Reduction System, en werd in 2011 ingevoerd om inhaalacties makkelijker te maken. Het systeem opent tijdelijk een flap in de achtervleugel, waardoor de luchtweerstand daalt en de auto op rechte stukken meer topsnelheid haalt.
Maar dat mag niet overal en altijd. Het gebruik van DRS is alleen toegestaan in vooraf bepaalde “DRS-zones”, én als de achtervolgende auto binnen één seconde van de voorligger zit bij het zogenaamde detectiepunt.
Dat maakt het systeem gereguleerd en controleerbaar. De FIA bepaalt elk jaar in samenwerking met de Formule 1-organisatie waar die DRS-zones liggen — en hoelang ze zijn.
Wie de lengte en locatie van DRS-zones bepaalt
De FIA (Fédération Internationale de l’Automobile) beslist samen met Formule 1 Management (FOM) en circuitontwerpers waar en hoe DRS gebruikt mag worden. Ze kijken onder andere naar:
- De lengte van de rechte stukken
- Hoe technisch of gevaarlijk de bochten vóór en na een DRS-zone zijn
- Ervaringen uit eerdere races
- Inhaalmogelijkheden en veiligheid
Er zijn dus geen vaste lengtes. De ene zone kan 600 meter zijn, de andere maar 300 meter. En dat is allemaal afhankelijk van hoe het circuit in elkaar zit.
“DRS moet effectief zijn, maar mag niet leiden tot risicoloze inhaalacties,” aldus een FIA-woordvoerder in de 2025 technische briefing.
Het aantal DRS-zones is ook niet wettelijk vastgelegd. In de praktijk varieert dit van één (zoals in Monaco) tot drie (zoals in Bahrein en Australië). Het doel is om een balans te vinden tussen spanning en eerlijk racen.
| Circuit | Aantal DRS-zones | Opmerkingen |
|---|---|---|
| Bahrein | 3 | Meerdere lange rechte stukken |
| Monaco | 1 | Straatcircuit, weinig ruimte voor DRS |
| Japan (Suzuka) | 1 | Klassiek, technisch circuit |
| Spa-Francorchamps | 2 | Selectief DRS-gebruik |
| Baku | 2 | Eén ultralang recht stuk |
In sommige jaren wordt dit aangepast. Als blijkt dat een extra zone weinig toevoegt of juist te veel voordeel oplevert, kan de FIA ingrijpen. Geen enkel circuit is hetzelfde — en de races veranderen elk jaar. DRS-zones worden daarom herzien op basis van:
- Inhaaldata van vorige jaren
- Nieuwe asfaltlagen of aanpassingen aan het circuit
- Klachten van teams over te weinig of te veel voordeel
- Veiligheidsincidenten tijdens races of herstarts
In 2025 werd bijvoorbeeld in Imola de lengte van de tweede DRS-zone met 50 meter ingekort om te voorkomen dat inhaalacties te makkelijk werden vóór bocht 2.
Ook de opwarming van banden, weersinvloeden en aerodynamische reglementen spelen mee in hoe effectief DRS werkt — en dus hoe lang een zone moet zijn.
Hoe het zit met detectiepunten en activering
Elk DRS-zone heeft een detectiepunt, meestal net vóór het rechte stuk. Hier meet de elektronica of de achtervolgende coureur binnen één seconde zit van de voorligger. Zo ja, dan mag hij in de aankomende DRS-zone het systeem gebruiken.
Tijdens trainingen en kwalificaties mogen coureurs DRS vrij gebruiken (zolang ze in de zone rijden), maar tijdens races gelden strengere regels:
- DRS is pas toegestaan na de eerste twee rondes
- DRS wordt uitgeschakeld tijdens een Safety Car of Virtual Safety Car
- Bij regenachtige omstandigheden mag DRS tijdelijk verboden worden
Omdat circuits zó verschillend zijn, zou een vaste minimumlengte onlogisch zijn. In Monaco past simpelweg geen DRS-zone van 500 meter zonder het circuit te veranderen. In Bahrein zijn drie DRS-zones van 600+ meter prima mogelijk.
Daarom kiest de FIA voor maatwerk. Wat wél telt: elke DRS-zone moet veilig zijn en effectief zonder dat het de spanning uit de race haalt. De lengte van een DRS-zone heeft direct invloed op hoe makkelijk het is om in te halen.
Een lange zone (zoals op Baku’s hoofdstraat) maakt het bijna onmogelijk om níet in te halen. Dat vinden sommige fans ‘te makkelijk’. Een korte zone vereist meer stuurmanskunst en maakt inhalen lastiger, maar soms ook mooier.
“DRS mag nooit een garantie op een inhaalactie worden, het moet een hulpmiddel blijven,” aldus oud-wereldkampioen Fernando Alonso.
