Aston Martin begon 2026 met grote ambities, maar werd direct geconfronteerd met problemen die al jaren eerder waren ingezet. De samenwerking met Honda blijkt niet verkeerd gekozen, maar wel verkeerd ingeschat.
The real mistake Aston Martin made with Honda zit niet in de keuze zelf, maar in het onderschatten van de situatie waarin Honda zich bevond toen de deal werd gesloten.
De overstap van Mercedes-klantmotoren naar een eigen fabriekssamenwerking met Honda was geen impulsieve beslissing. Aston Martin wilde meedoen om de titel en zag in de nieuwe regels voor 2026 een kans om volledig onafhankelijk te worden.
De vraag waarom het team afstand nam van de relatief comfortabele Mercedes-situatie kwam al tijdens de wintertests naar boven. Die vraag bleef hangen, zeker toen de eerste signalen van problemen zichtbaar werden.
Een belangrijk referentiepunt in die discussie is McLaren. Dat team bewees de afgelopen jaren dat je ook als klantteam succesvol kunt zijn, zelfs op het hoogste niveau.
Daarmee werd een oude theorie onderuit gehaald, die ooit sterk werd verdedigd door Ron Dennis. Volgens die gedachte kon je zonder fabrieksteam nooit structureel kampioen worden.
McLaren liet zien dat dat wel degelijk kan, vooral in een periode waarin Mercedes als fabrieksteam worstelde met de ground-effect regels. Toch blijft de vraag of dat succes ook op lange termijn houdbaar is.
Juist daar blijven de twijfels bestaan, en precies daar ligt de reden waarom Aston Martin voor Honda koos. De kern van het probleem werd pas echt duidelijk tijdens het raceweekend in Australië. Aston Martin had de uitdaging die Honda te wachten stond simpelweg zwaar onderschat.
Dat is opvallend, omdat Honda tot eind 2025 juist succesvol was met Red Bull. Die successen gaven het merk een sterke reputatie op het moment dat de deal werd gesloten. Maar achter die prestaties zat een complex verhaal.
Honda had zich officieel teruggetrokken uit de Formule 1 na 2021 en keerde pas later terug voor de samenwerking met Aston Martin, die in mei 2023 werd aangekondigd. In de periode daartussen werd het F1-project van Honda grotendeels ontmanteld.
Belangrijke engineers vertrokken en middelen werden verplaatst naar andere projecten. Dat had directe gevolgen voor de ontwikkeling van de nieuwe powerunit voor 2026. Het project moest als het ware opnieuw worden opgebouwd, wat tijd en continuïteit kostte.
De impact van die onderbreking was onvermijdelijk. Toch bleek Aston Martin zich daar bij het sluiten van de deal niet volledig van bewust.
Interne kennis kwam te laat op gang
Opvallend is dat zelfs Adrian Newey aangaf dat het team pas laat inzicht kreeg in de situatie. Tijdens de Grand Prix van Australië in Melbourne gaf hij aan dat de echte impact pas in november van het voorgaande jaar duidelijk werd.
Dat betekent dat Aston Martin bij het tekenen van de overeenkomst in 2023 niet volledig wist waar het aan begon. Die timing speelt een grote rol in de huidige problemen. Het laat zien dat de samenwerking niet gebaseerd was op volledige informatie.
Dat is opmerkelijk, zeker gezien de ervaring en het inzicht van de betrokken personen. Binnen het team werd sterk ingezet op het samenbrengen van grote namen. Denk aan Newey, Honda, Fernando Alonso en Andy Cowell.
Die aanpak wordt vaak omschreven als een ‘galacticos’-strategie: zoveel mogelijk topnamen verzamelen in de hoop dat succes vanzelf volgt. Maar succes in de Formule 1 vraagt meer dan alleen grote namen.
Het vraagt om structuur, samenwerking en een gedeeld begrip van de technische uitdaging. Een belangrijk punt in de analyse is dat Aston Martin mogelijk te veel waarde heeft gehecht aan de recente successen van Honda.
De dominantie van Red Bull met Honda-motoren speelde daarbij een grote rol. Die resultaten wekten de indruk dat Honda automatisch succes zou leveren. Alsof de overstap naar een Honda-powerunit een garantie was voor competitiviteit.
Maar die aanname hield geen rekening met het proces achter dat succes. De weg van Honda naar de top was lang en complex, zeker na de moeilijke periode met McLaren in het verleden. Bij Aston Martin lijkt die nuance te weinig aandacht te hebben gekregen.
De focus lag meer op het eindresultaat dan op de weg ernaartoe. Dat verschil wordt nu zichtbaar. De problemen die het team ervaart zijn geen verrassing, maar het gevolg van eerdere inschattingsfouten. De gevolgen van die misrekening zijn direct zichtbaar op de baan.
De AMR26 heeft tot nu toe moeite om races uit te rijden. Een groot probleem is de hevige vibratie van de motor. Die trillingen zorgen niet alleen voor technische schade, maar hebben ook invloed op de coureurs.
Zo werd Fernando Alonso tijdens de Grand Prix van China gezien terwijl hij zijn handen van het stuur haalde om de fysieke belasting te verminderen. Het probleem is zo ernstig dat zowel Alonso als Stroll nog geen race hebben uitgereden dit seizoen.
Dat onderstreept hoe groot de uitdaging is waar het team voor staat. Het gaat niet om kleine afstellingen, maar om fundamentele technische problemen. Voor de GP van Japan is het doel dan ook bescheiden maar veelzeggend: beide auto’s moeten de finish halen.
