Oliver Bearman had nauwelijks tijd om zich mentaal voor te bereiden toen Ferrari hem op het laatste moment nodig had voor de Grand Prix van Saudi-Arabië in 2024.
Carlos Sainz moest onverwacht afhaken vanwege een spoedoperatie aan zijn blindedarm, waardoor de jonge Brit ineens in een Ferrari-auto zat tijdens een van de zwaarste weekenden op de kalender.
Wat een droommoment had moeten zijn, bleek vrijwel direct een fysieke schok. Bearman geeft nu toe dat zijn ervaring in Formule 2 hem totaal niet had voorbereid op wat hem in de Formule 1 te wachten stond. Niet technisch, niet mentaal, maar vooral fysiek niet.
Zijn eerste echte confrontatie met die realiteit kwam al in FP3. Daar merkte hij meteen hoe extreem het verschil was tussen beide klassen.
Zoals Bearman het zelf omschreef, was zijn eerste ronde in de Ferrari ongeveer twaalf seconden sneller dan zijn polelap in Formule 2 van de dag ervoor. Dat enorme verschil in snelheid vertaalde zich direct naar fysieke belasting.
Hij noemt dat moment nu zonder omwegen een wake-upcall.
“Mijn eerste ronde in FP3 was zo’n 12 seconden sneller dan mijn pole-ronde die ik de dag ervoor in F2 had gereden.”
De snelheid was niet eens het meest verrassende deel van zijn debuut. Het echte probleem zat in zijn lichaam, en dan vooral in zijn nek. Bearman vertelt dat zijn nek al na zijn eerste run volledig op was.
Dat veranderde zijn kijk op de rest van het weekend direct. Waar veel jonge coureurs dromen van een onverwachte Ferrari-kans, zag Bearman plots een race op zich afkomen die vooral fysiek pijnlijk zou worden.
Hij zei daar openlijk over dat zijn nek “gone” was na die eerste stint. Daardoor keek hij niet bepaald uit naar de race zelf, omdat hij wist wat hem nog te wachten stond.
Dat maakt zijn prestatie in retrospectief nog opvallender. Niet alleen moest hij presteren in een topteam zonder voorbereiding, hij moest dat ook doen terwijl zijn lichaam al vroeg signalen gaf dat dit een grensgeval was.
Esteban Ocon, inmiddels zijn teamgenoot bij Haas, bevestigde in hetzelfde gesprek dat dit een bekend probleem is. Volgens hem bereidt niets een coureur echt voor op de belasting die een Formule 1-auto op de nek zet.
Waarom Formule 2 volgens Bearman tekortschiet
Bearman trekt een harde conclusie uit zijn ervaring. Volgens hem voelt Formule 2 fysiek eenvoudig in vergelijking met Formule 1. Dat is een opvallende uitspraak, juist omdat Formule 2 normaal geldt als dé opstapklasse richting de F1.
Technisch leren coureurs daar racecraft, bandenmanagement en wedstrijdritme. Maar Bearman stelt nu dat een essentieel onderdeel ontbreekt. Hij zei letterlijk dat de nek in Formule 2 voor hem geen factor was.
In Formule 1 werd diezelfde nek ineens allesbepalend. Die uitspraak raakt een bredere discussie over talentontwikkeling.
Als een coureur met Bearmans voorbereiding alsnog compleet wordt verrast door de fysieke belasting, zegt dat iets over het verschil tussen beide categorieën. Toch klinkt er geen spijt door in zijn verhaal.
Hij noemt het juist een krankzinnige stap, maar ook een leuke dag en een leuke nacht.
“F2 was fysiek gezien een fluitje van een cent voor me. Mijn nek speelde geen enkele rol. Maar toen reed ik een F1-race, en toen was mijn nek allesbepalend.”
Het opmerkelijke is dat Bearman niet instortte onder die omstandigheden. Integendeel. Na kwalificatie eindigde hij op P11 en miste hij Q3 met slechts 0,036 seconde.
Dat alleen al was indrukwekkend gezien de omstandigheden, maar zijn race maakte nog meer indruk. In de slotfase wist hij Lando Norris en Lewis Hamilton achter zich te houden.
Onder enorme fysieke druk reed hij naar een zevende plaats en scoorde direct punten voor Ferrari. Daarmee schreef hij geschiedenis als jongste coureur ooit die voor Ferrari in een Formule 1-race uitkwam.
Het contrast is bijna absurd: een coureur die tijdens zijn eerste run fysiek wordt gesloopt, maar later op dezelfde dag wereldtoppers achter zich houdt.
Bearman zelf zegt dat stress tijdens het weekend nauwelijks ruimte kreeg. Niet omdat hij volledig ontspannen was, maar omdat hij simpelweg met andere dingen bezig was. Zijn focus lag op overleven in de cockpit.
Terwijl buiten de auto iedereen de druk voelde, vocht hij binnenin met zijn lichaam. Zijn vader beleefde dat heel anders vanuit de Ferrari-garage. Daar keek hij nerveus toe hoe zijn zoon in een van de grootste debuten van het seizoen werd gegooid.
Bearman zegt dat het speciaal was om dat moment samen te delen, juist omdat zijn vader de spanning zichtbaar voelde. Hij gaf toe dat hij zelf niet eens de luxe had om gestrest te zijn.
